Loading posts...
Γράφει η Μαρία Κυπραίου Θέλω ένα τελευταίο βράδυ μαζί σου. Θέλω ξανά τα σώματα μας να ενωθούν όπως και τότε, με το ίδιο πάθος, με τον ίδιο ρυθμό, όμως τώρα ακόμα πιο άγρια. Σε χρειάζομαι για ένα ακόμα βράδυ, να σβήσεις το κενό που υπάρχει. Μόνο όμως για τελ...
Continue reading
Γράφει η Kate Hilverost Κενός. Χωρίς συναισθήματα. Έτσι ήταν κι εκείνος, άψυχος μέσα σε τόσες στιγμές ζωής. Με γοήτευσε μέσα στις τόσες απογοητεύσεις που μου είχε προσφέρει κι όσο με έφερνε κοντά του, άλλο τόσο με απομάκρυνε. Δεν έλεγε ποτέ πολλά, καμιά φορ...
Continue reading
Γράφει η Γεώρα Το λάθος μου, ήταν που πάντα σε αγκάλιαζα. Που πάντα σε συγχωρούσα. Ό,τι και αν έκανες. Πάντα η αγκαλιά μου ήταν ανοιχτή για σένα. Και εσύ το ήξερες. Το ήξερες αυτό, πως πάντα θα είχες ένα καταφύγιο. Κάποιον που να σε γιατρεύει! Αγκάλιαζα ...
Continue reading
Γράφει η Ειρήνη Σταυρακάκη Σε ένα τοπίο νυχτερινό. Εκεί υπάρχεις, εκεί ζεις, εκεί αναπνέεις. Κάθε φορά που σβήνει το φως, εμφανίζεσαι σαν τον κλέφτη, για να αρπάξεις στιγμές που δεν πρόκειται να έρθουν ποτέ ξανά στην πορεία. Στο σκοτάδι, εκεί όπου ξεκίνησαν...
Continue reading
Γράφει η Ελπίδα Γεωργακοπούλου Είναι στιγμές που η αλήθεια μοιάζει ψέμα… Είναι στιγμές που ξαναγίνεσαι ανάγκη… Ένα ψέμα και μια ανάγκη που παλεύουν για να επιβιώσουν στην αρένα της απουσίας σου. Όλα τα λόγια μου τελείωσαν, γιατί δεν είχαμε λόγο στα ίδια ν...
Continue reading
Γράφει η Έφη Παναγοπούλου Θυμάμαι τόσο καθαρά, τόσο ζωντανά, την ημέρα εκείνη, που σου έδωσα το χέρι μου και κοιταχτήκαμε στα μάτια. Δειλά είπα το "χάρηκα που σε γνώρισα", σαν να το ένιωθα τόσο έντονα μέσα μου, ότι από εκείνη την ημέρα θα με στοίχειωνε εκεί...
Continue reading
Γράφει η Ελένη Σάββα Θυμάμαι τότε, που νόμιζα πως δεν θα σε χάσω ποτέ. Θυμάμαι που σε κοιτούσα και ένιωθα την ευτυχία να με κατακλύζει. Θυμάμαι που δεν μπορούσα να φανταστώ στιγμή της ζωής μου μακρυά σου! Και με κρατούσες αγκαλιά και δεν με ένοιαζε τίποτα! ...
Continue reading
Γράφει η Ηρώ Αναστασίου Κι είναι κι εκείνο που συμβαίνει, το αδιαφιλονίκητο εκείνο, το τρελό συναίσθημα που σε παρασέρνει μύριες στιγμές και κομμάτια σε κάνει και δεν μπορείς να πεις τίποτα, δεν μαρτυράς σε κανέναν. Άραγε ποιος θα σε πιστέψει και γιατί άλλω...
Continue reading
Γράφει η Μαρία Κυπραίου Ίσως να σε λένε Γιάννη, Κωνσταντίνο, Ανδρέα. Ίσως να ζεις πολύ μακριά ή και πολύ κοντά μου. Ποτέ δεν θα το μάθω όμως. Γιατί εσύ δεν ήσουν σαν τους άλλους, ήσουν αύρα καλοκαιρινή, που πέρασε, έφυγε, μα δεν άγγιξε. Δεν ξέρω αν θα σε ξα...
Continue reading
Γράφει η Μαρία Κουτσοπετάλου Σε κάποιες από εκείνες τις αμέτρητες συζητήσεις που είχαμε κάνει σαν μητέρα με κόρη, θυμάμαι πως μου είχες πει: «Σου δίνω ευχή και κατάρα, να μην μπλέξεις ποτέ σου με έναν παντρεμένο άντρα. Ο γάμος, κόρη μου, είναι ένα από τα πι...
Continue reading