Loading posts...
Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου Όχι, μη γελιέσαι μάγκα μου. Δεν είχε την ευθύνη για το φευγιό της. Δεν ήταν από εκείνες τις φευγάτες τις γκόμενες που θα την έβρισκες μια εδώ, μια εκεί και μια παρακάτω. Δεν το χε με το φευγιό. Δεν το γούσταρε. Ήθελε τον άνθρωπό...
Continue reading
Γράφει η Ελένη Τσακίρη Με πόσες λέξεις να περιγράψω την απουσία σου; Αυτή χρωματίζει με μελανά χρώματα την καθημερινότητα μου. Με αυτή προσπαθώ να συμβιώσω καθημερινά. Εκείνη δεν μ αφήνει λεπτό μόνη. Λείπεις κι όμως είσαι εδώ πανταχού παρών. Σε κάθε λέ...
Continue reading
Αντέχω, δες με.. αντέχω ακόμα.. ανάμεσα σε εφιαλτικές ημικρανίες και δυνατά παυσίπονα, τη μια βουλιάζοντας σε χάπια και αλκοόλ και την άλλη γελώντας με το ζόρι, αντέχω.. Αντέχω, υπομένω, περιμένω και συχνά επιμένω.. Έτσι, απλά. Υπάρχω, μα δεν ζω. Έτσι, απλά....
Continue reading
Γράφει ο Σάκης Χαλβαντζής Μου λείπεις, ρε γαμώτο... Μου λείπεις κι απόψε και χθες και προχθές και αύριο θα μου λείπεις. Αύριο θα μου λείπεις ακόμη περισσότερο. Δεν ξέρω αν νοιάζεσαι, δεν ξέρω αν νιώθεις αλλά... θέλω να σου ζητήσω μια τελευταία, έστω, χάρ...
Continue reading
Γράφει η Ρένα Γέρου Λένε το πιο δύσκολο στη ζωή δεν είναι να αγαπήσεις μα να αγαπηθείς. Έτσι λένε κι έχουν δίκιο. Σπάνια συγχρονίζονται οι αγάπες. Όταν συμβαίνει είναι ξεχωριστό, μοναδικό κι υπέροχο. Μα τόσο σπάνιο. Αλλιώς θα κοιτούσαμε τριγύρω και θα δι...
Continue reading
Γράφει η Μπάρμπυ Κορμαρή Σε είδα χθες τυχαία σ’ ένα μπαρ. Στεκόσουν σε μια άκρη με τους φίλους σου. Είχες στο χέρι σου ένα μπουκάλι μπύρα και μιλούσες κάνοντας διαρκώς χειρονομίες και γελώντας δυνατά. Παραλίγο να σε προσπεράσω χωρίς να σε προσέξω. Όμως γύρι...
Continue reading
Γράφει η Μάρω Γκούτσια Δες πως μας τα έφερε η ζωή. Μου έδωσες τα κλειδιά για να επισκεφθώ το σπίτι σου. Θα σε περίμενα. Όπως κάποτε μέσα στο πέρασμα του χρόνου. Άνοιξα την καγκελόπορτα, προχώρησα λίγο πιο μέσα στον κήπο. Θυμήθηκα το μέρος που έβαζες τη γλά...
Continue reading
Γράφει ο Παντελής Χατζηκυριάκου Χαμηλός φωτισμός, λίγη μουσική από τον αγαπημένο μας σταθμό και τα χέρια μας άρρηκτα μπλεγμένα το ένα μέσα στο άλλο. Είναι φορές που δεν χρειάζεται πολλά ο άνθρωπος για να νιώσει ευτυχισμένος. Ήταν αργά, σε λίγο θα έπρεπε να ...
Continue reading
Γράφει ο Nick Murdoch Το άστρο του δειλινού πάντα θα σου δείχνει τον δρόμο που τόσο πολύ ποθείς μου είχες πει, και εγώ έκλεισα τα μάτια μου και ονειρεύτηκα τη πιο κρυφή μου επιθυμία. Πιάσε το χέρι μου, ακολούθησε με και μη φοβάσαι είχες πει. Δεν φοβήθηκα ...
Continue reading
Γράφει η Μαρία Χριστοδούλου Ένας λυγμός που καραδοκεί μα ποτέ δεν ξεσπάει, ένα κύμα που κτυπάει τα βράχια μα ποτέ δεν ξεχύνεται, ένα δάκρυ που θολώνει την ματιά μα ποτέ δεν κυλάει. Αυτό είχε μάθει στη ζωή του, αυτός ήταν ο τρόπος που ήξερε να ζει και να βι...
Continue reading