Loading posts...
Γράφει η Μαρία Κοψιδά Πες μου, τι είναι πιο δύσκολο, να μείνω ή να φύγω; Δεν με νοιάζει ο πόνος, ούτε αν θα στεναχωρηθώ. Με νοιάζει στην πάροδο του χρόνου να μην ανακαλύψω πόσο λάθος έκανα, μη το μετανιώσω. Πες μου λοιπόν ποιό είναι το πιο δύσκολο, εσ...
Continue reading
Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου Τώρα πια, θα ξέρεις μόνο όσα εγώ σου επιτρέπω. Τώρα πια, θα ξέρεις μόνο όσα εγώ θα αφήνω να μάθεις. Δεν θα ξέρεις αν πονάω, πότε πονάω, πού υπάρχω και πού χάνομαι. Γιατί τώρα πια, ανήκω σε εμένα. Μόνο. Κάποτε σου μίλησα για...
Continue reading
Γράφει η Δήμητρα Γιαννοπούλου Κι αφού όσα ζήσαμε δεν ήταν αληθινά, αφού όσα μου είπες ήταν ψέματα, έλα απόψε να μου πεις άλλο ένα. Ένα τελευταίο ψέμα. Έλα να μου πεις πως κάποια μέρα, θα γυρίσεις. Δεν αντέχω άλλη αλήθεια. Με διαλύει η αλήθεια. Μέσα στα τ...
Continue reading
Γράφει ο Κωστής Παναγιωτόπουλος Το κουδούνι χτυπά και συ πετάγεσαι από την αναπαφτική σου πολυθρόνα, ποιος στα κομμάτια σκέφτεσαι και τα βήματά σου σε παρασύρουν στην πόρτα. Την ανοίγεις και ο κολλητός σου στέκεται στο κατώφλι της. «Ρε την παλεύεις, έχεις ...
Continue reading
Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου Την περήφανη γυναίκα, δεν μπορείς ποτέ να τη διώξεις από τη ζωή σου. Φεύγει μόνη της. Φεύγει τη στιγμή που όλα γίνονται ξεκάθαρα κι απλά στα μάτια της. Φεύγει τη στιγμή που θα νιώσει πως δεν χωράει στη ζωή, στα όνειρα και στην ...
Continue reading
Γράφει ο Παντελής Χατζηκυριάκου Μάτια υγρά, χείλη σφιγμένα, βλέμμα θολό. Η προδοσία ένας κόμπος στο λαιμό μου. Όσες φορές και να την βίωσα, δε συνηθίζεται τελικά, δε γλυκαίνει η γεύση της. Πολλές οι μνήμες, αμέτρητες οι υποσχέσεις και το συναίσθημα στο τέλο...
Continue reading
Γράφει η Ειρήνη Τσικρίκα Εκείνο το βράδυ, ήθελα να σε πάρω με το αμάξι μου και να πάμε μια βόλτα. Χωρίς κανέναν συγκεκριμένο προορισμό. Χωρίς καμία συγκεκριμένη αιτία. Ήθελα απλά εσένα, άβαφη, άφτιαχτη, φορώντας ότι βρεις μπροστά στη ντουλάπα σου, με τα μα...
Continue reading
Γράφει η Αριάδνη Αρβανίτη Δεν ξερω αν ειναι πικρία ή απογοήτευση αυτο που νιώθω! Ξερω πως μου αφήνει μια άσχημη γεύση στα χείλη, σα να ήπια εναν καφε σκέτο μεμιάς και μου πίκρανε τα σωθικά μου! Σα να κολλησε ο χρόνος μοναχα στις άσχημες στιγμές και δεν εχω ...
Continue reading
Όλα σκιές. Σχήματα ασχημάτιστα και δύσπεπτα. Αδιάφορα όλα. Κλείνω τα μάτια με τροπο κυνικό σε όσα ταλαιπωρούν το πληθος. Κοινωνική αποδόμηση, πετρελαική κρίση, αλλαγές στην παιδεία, περιβαλλοντική καταστροφή. Ανούσιες συζητήσεις γενειαφόρων νεαρών γυρω απ...
Continue reading
Γράφει η Δώρα Σαμαρά Ναυαγός πάνω σε μιαν εικόνα χάρτινη, πάνω σε μιαν ανάμνηση. Έχω τόσο πια κουραστεί να βαδίζω στη ζωή μου ανάποδα και το κάθε μου ''αύριο'' να γίνεται ''χθες''. Σε κάθε μου βήμα, ο,τι μπροστά μου κοιτώ, ξεμακραίνει. Χάνεται. Όπως ακριβώς...
Continue reading