Loading posts...
Γράφει ο Σπύρος Γιασεμίδης Κοιτάς πάνω και βλέπεις τον ουρανό γεμάτο φωτεινά, περήφανα άστρα. Έπειτα στρέφεις το βλέμμα κάτω, κοιτάς μέσα σου, και δεν βλέπεις ούτε ένα, δεν νιώθεις κανένα. Κλείνεις για λίγο τα μάτια θέλοντας να δεις βαθύτερα, μα το μόνο που δ...
Continue reading
Γράφει η Δήμητρα Γιαννοπούλου Σ' ένιωθα να απομακρύνεσαι καιρό πριν μου πεις "αντίο", με το βλέμμα καρφωμένο στο έδαφος. Σ' ένιωθα να φεύγεις, μα ό, τι κι αν έκανα, όσο κι αν προσπάθησα, δεν κατάφερα να σε σταματήσω. Για μήνες μένω στάσιμη στο ίδιο ακριβώ...
Continue reading
Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου Μην κάνεις βήμα πίσω. Φύγε. Δεν είναι η στιγμή ούτε να δειλιάσεις, ούτε να θυμηθείς, ούτε να αναρωτηθείς για το λάθος και το σωστό. Φύγε. Έπρεπε να το είχες κάνει εκείνη την πρώτη φορά που είδες στο βλέμμα του το τέλος. Έπρεπ...
Continue reading
Γράφει η Βάλια Κ. Έλα κάθισε δίπλα μου. Αυτό είναι το δώρο μου για σένα. Ένα δώρο αποχωρισμού. Άσε τα δε πρέπει και τα γιατί. Σκίσε το περιτύλιγμα όπως εσύ ξέρεις μιας και είσαι ειδικός να σκίζεις στα δύο συναισθήματα. Ξαφνιασμένος μου φαίνεσαι και δε ...
Continue reading
Γράφει ο Κωστής Παναγιωτόπουλος Κάθομαι μπροστά στον υπολογιστή, βάζω μουσική και ξεκινάω να γράψω χωρίς να γνωρίζω τι, χωρίς να έχω την παραμικρή έμπνευση για το τι θα ακολουθήσει παρακάτω. Το δωμάτιο σκοτεινό, και ενώ μένω να κοιτώ τον κέρσορα να αναβοσβή...
Continue reading
Γράφει η Άννα Βήχου Το όνομα μου είναι Άννα.... Μα σου επέτρεψα να με φωνάζεις μητέρα όταν η ανάγκη σου για θαλπωρή σε μετέτρεπε σε αγρίμι. Σε άφησα να με φωνάζεις "γυναίκα μου" όταν σε έπνιγε η μοναξιά του εαυτού σου. Με λένε Άννα... Και σου επέτρεψα ν...
Continue reading
Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου Όχι, μη γελιέσαι μάγκα μου. Δεν είχε την ευθύνη για το φευγιό της. Δεν ήταν από εκείνες τις φευγάτες τις γκόμενες που θα την έβρισκες μια εδώ, μια εκεί και μια παρακάτω. Δεν το χε με το φευγιό. Δεν το γούσταρε. Ήθελε τον άνθρωπό...
Continue reading
Γράφει η Ελένη Τσακίρη Με πόσες λέξεις να περιγράψω την απουσία σου; Αυτή χρωματίζει με μελανά χρώματα την καθημερινότητα μου. Με αυτή προσπαθώ να συμβιώσω καθημερινά. Εκείνη δεν μ αφήνει λεπτό μόνη. Λείπεις κι όμως είσαι εδώ πανταχού παρών. Σε κάθε λέ...
Continue reading
Αντέχω, δες με.. αντέχω ακόμα.. ανάμεσα σε εφιαλτικές ημικρανίες και δυνατά παυσίπονα, τη μια βουλιάζοντας σε χάπια και αλκοόλ και την άλλη γελώντας με το ζόρι, αντέχω.. Αντέχω, υπομένω, περιμένω και συχνά επιμένω.. Έτσι, απλά. Υπάρχω, μα δεν ζω. Έτσι, απλά....
Continue reading
Γράφει ο Σάκης Χαλβαντζής Μου λείπεις, ρε γαμώτο... Μου λείπεις κι απόψε και χθες και προχθές και αύριο θα μου λείπεις. Αύριο θα μου λείπεις ακόμη περισσότερο. Δεν ξέρω αν νοιάζεσαι, δεν ξέρω αν νιώθεις αλλά... θέλω να σου ζητήσω μια τελευταία, έστω, χάρ...
Continue reading