Loading posts...
Γράφει η Ηρώ Αναστασίου Πώς να πετάξω χωρίς τα φτερά μου; Σου τα χάρισα για πολλά χρόνια για να μπορείς να πετάς χωρίς να κουράζεσαι. Κι όμως δεν τα ξαναβρήκα ποτέ. Το μόνο που βρήκα ήταν η άγνοιά σου για το πόσα σου πρόσφερα. Πόσα στερήθηκα για να έχει...
Continue reading
Γράφει η Βασιλική Κοτλίτσα Και σιγά, σιγά ο έρωτας μας πέθαινε. Άρχισε να σιγοσβήνει. Πάλευε ανάμεσα στα πρέπει και στα θέλω. Ανάμεσα στη λογική και στο συναίσθημα, στο «μείνε» και στο «πάντα», στο χάδι που έγινε συνήθεια και στην αγκαλιά που γινόταν από αν...
Continue reading
Γράφει η Λία Ευαγγελίδου Αχ βρε κορίτσι... Ακόμα μια φορά πλανευτηκες από κούφια λόγια και υποσχέσεις. Ακόμα μια φορά πίστεψες στην ακεραιότητα και στον αντρισμο και έπεσες από τα σύννεφα. Ακόμα μια φορά ψάχνεις λόγια να δικαιολόγησεις τα αδικαιολόγητα. ...
Continue reading
Γράφει ο Κώστας Ανδρεόπουλος Κλειστή, μαζεμένη, επιφυλακτική με ανθρώπους και συναισθήματα. Λόγια μετρημένα, φόβοι και μυστικά ανείπωτα, φουρτούνες της ζωής της, που πάλεψε με σθένος για να βρει ανάσες, χαστούκια του έρωτα που μέτρησε στο πρόσωπο της. Το...
Continue reading
Γράφει ο Νίκος Ιατρού Μπήκε στο δωμάτιο και έκλεισε γρήγορα την πόρτα πίσω του, αφήνοντας έξω τις φωνές και το φως, που προσπάθησαν να ακολουθήσουν. Ξάπλωσε στον μακρύ τριθέσιο καναπέ απέναντι από τη δική της θέση, ακούμπησε το κεφάλι στο μπράτσο και τέντωσ...
Continue reading
Γράφει η Λία Ευαγγελίδου Δεν υπολόγισες ότι κάποια στιγμή θα κουράστει, θα καταλάβει. Δεν υπολογισες ότι κάποια στιγμή η αλήθεια λάμπει. Δεν άντεξες μια πραγματική γυναίκα γιατί απλά δεν ήσουν άντρας, παρά ένα αντράκι του σωρού. Η πραγματική γυναίκα γίνε...
Continue reading
Γράφει η Nubes Αίμα μου, κομμάτι μου, καρδιά μου ραγισμένη, να 'ξερες πως σε νοιώθω. Άργησα, μα σε κατάλαβα! Δεν είχα καταλάβει πόσο σημαντικός, πόσο ξεχωριστός ήσουν για σένα. Ήμουν στον δικό μου κόσμο και δεν πρόσεξα τα σημάδια. Για πρώτη φορά εσύ, που πά...
Continue reading
Γράφει η Ηρώ Αναστασίου Έφυγα κι αυτήν την φορά το ταξίδι μου θα είναι διαφορετικό. Θα έχει το κόκκινο της ψυχής μου και την μοναξιά του πόνου μου. Την αδυναμία και την δύναμη της αγάπης μου. Συγνώμη, που είμαι αυτή που είμαι. Συγνώμη, που δεν είμαι άλλ...
Continue reading
Γράφει η Λία Ευαγγελίδου Οι περισσότεροι από εμάς μεγάλωσαν με το πρότυπο της ευτυχισμένης οικογένειας. Αγαπημένοι γονείς, ευτυχισμένα παιδιά. Για κάποιους η ζωή τα φέρνει αλλιώς. Μετά από ένα χωρισμό καλό θα ήταν να εστιάσει κανείς στα παιδιά. Είναι προτιμ...
Continue reading
Γράφει η Ιωάννα Ντρε Η πρώτη εντύπωση, που σου δίνει κάποιος τελικά, πολλές φορές είναι και η πραγματική εικόνα του άλλου. Είσαι τσιγκούνης. Το κατάλαβα από την πρώτη στιγμή που με έβαλες να πληρώσω τον καφέ που ήπιαμε. Σε κείνο το πρώτο μας ραντεβού. Θυμάσ...
Continue reading