Loading posts...
Γράφει η Έφη Παναγοπούλου «Βλέπεις αυτό το δέντρο;» «Όχι, πού είναι;» «Δυο βήματα μπροστά σου» «Δεν βλέπω καθαρά..» «Κάτσε να πάω δυο βήματα να με δεις..» «Μα έκανες δυο βήματα αλλά το δέντρο δεν το βλέπω» «Κάτσε να κάνω παραπάνω..» «Ούτε και τώρα!» ...
Continue reading
Γράφει η Δέσποινα Χατζάκη Σε βλέπω! Σε παρακολουθώ! Έχεις πια κουρνιάσει στη γωνιά σου. Έχεις σωπάσει. Έχεις φαινομενικά γαληνέψει! Ευθύνεται η θάλασσα που πνίγει στον βυθό της κάθε καημό και ξεπλένει κάθε δάκρυ; Μήπως ο Αύγουστος - ο βασιλιάς της ξενοιασ...
Continue reading
Γράφει η Μαρίσα Παππά Προσπάθησα να ανέβω στο υψηλότερο σημείο όπου ήταν η ψυχή μου. Ανέβηκα εκεί ψηλά και αυτό που αντίκρισα με ταρακούνησε συθέμελα. Είδα την ψυχή μου μαυρισμένη, μέσα στην σκόνη, βρώμικη και αποσυνδεδεμένη από το υπόλοιπο σώμα μου, δεν ...
Continue reading
Γράφει η Ηρώ Αναστασίου Ήταν τόσο δυνατό το συναίσθημα στην ζωή μου, που πάντα με κρατούσε στάσιμη, λιμνάζουσα σε καίριες καταστάσεις. Σε ανύπαρκτα τερτίπια του γαμημένου μου μυαλού. Μα όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, πάντα οι πιο ουσιαστικές και πιο δημιουργικέ...
Continue reading
Γράφει η Λένα Μπατσκίνη Πλησιάζεις! Λίγο λίγο έρχεσαι πιο κοντά σε μένα. Και να πω πως δεν το θέλω; Πως δεν το περιμένω; Μα κάτι με κρατάει. Μη φοβάσαι, δεν φταις εσύ. Είναι που τρέμω τα λόγια! Μα πιο πολύ είναι που τρέμω την ορμητικότητα σου, που όμως τόσο...
Continue reading
Γράφει η Ζωή Τριανταφυλλοπούλου Κάτι ήξερε ο B. Βασιλικός που έγραψε βιβλίο με τίτλο "Ο τρομερός μήνας Αύγουστος". Εκείνος τον έβλεπε μονάχα καταστροφικά ερωτικό. Κι εγώ έτσι ακριβώς τον ζω φέτος. Όπου έρωτας, όμως, οποιαδήποτε έκφραση χαράς για ζωή. Σαν να...
Continue reading
Γράφει η Ηρώ Αναστασίου Ξεκινήσαμε σ' ένα ταξίδι αναζήτησης, ο καθένας αγκαλιάζοντας τα δικά του ιδανικά. Συντροφιά μας πάντα η τόλμη, το κουράγιο και η αυτοπεποίθηση. Διανύσαμε δρόμους, κάναμε φίλους, γνωρίσαμε ανθρώπους, αγαπήσαμε. Μα ο σκοπός μας ήταν πά...
Continue reading
Γράφει η Ελένη Τσακίρη Αλλαγή. Μια λέξη που τρομάζει πάντα. Είτε έχει να κάνει με επαγγελματικό, είτε με φιλικό, είτε ακόμη και με συναισθηματικό πρόσημο. Γιατί άραγε τόσο πολύ την αποζητάμε όταν βρισκόμαστε σε τέλμα και τόσο την φοβόμαστε στην πράξη;  Γιατ...
Continue reading
Γράφει η Νένα Παπαδοπούλου Είναι κάποιοι άνθρωποι, σκέτες λακκούβες γεμάτες με λάσπη. Δεν τους καταλαβαίνεις εύκολα, αλλά αν αποκτήσεις οικειότητα δεν γλιτώνεις από την λάσπη. Κάθε επαφή μαζί τους σε βυθίζει στο βούρκο τους ύπουλα. Απαιτείται πολύς χρόνος μ...
Continue reading
Γράφει η Έφη Παναγοπούλου Μεγάλωσα, μαμά. Μεγάλωσα ξαφνικά ή μάλλον το κατάλαβα ξαφνικά. Θυμάσαι στην παλιά μονοκατοικία, που εσύ μαγείρευες μέσα στο σπίτι και εγώ στη αυλή φώναζα ανά 5 λεπτά "Μαμά, που είσαι;" Εσύ μου απαντούσες "Μαγειρεύω, κορίτσι μου", ...
Continue reading