Loading posts...
Γράφει η Δέσποινα Παλαμάρη Έλεγχος, ανασφάλεια, απαισιοδοξία, πόνος, ματαίωση, ανημπόρια, εξαθλίωση, φονικό, μισός, αναγκαιότητα, μαυρίλα, τρόμος… Πως σε κάνουν και αισθάνεσαι αυτές οι λέξεις; Αν κλείσεις τα μάτια, τι εικόνες, τι αίσθηση  σου δημιουργούν;...
Continue reading
Γράφει η Luna Punk. «Ποτέ δεν ξέρεις τι κρύβεται μέσα στην ψυχή ενός καλλιτέχνη μέχρι να δείς κάποιο από τα έργα του». Είναι εκείνοι που συναντάς κι έχουν το βλέμμα λίγο χαμένο σαν κάτι ανεξήγητο να τους στοιχειώνει. Είναι εκείνοι που μπορούν να μιλάνε με τ...
Continue reading
Γράφει η Γεωργία Μαυρίδου. Μπαίνεις σε καλούπια.  Αλλάζεις σχήματα Γέμισες τον εαυτό σου με υποσχέσεις μα δεν τήρησες καμία. Είπες πως θα γίνεις ένας άλλος εαυτός πιο μεγάλος δίχως ευαισθησίες. Έκρυψες τα δάκρυα σου και το πρόσωπο σου πάγωσε και δεν ξανακλ...
Continue reading
Γράφει η Ελένη Αράπη. Kαι όμως Υπάρχει…. Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα αγοράκι, ο Σταλίτσας… Ετσι τον έλεγε η μαμά του, γιατί κάθε μέρα της στάλαζε την Αγάπη και τη γνώση του. Τι νομίζετε ότι τα παιδάκια δεν ξέρουν….Λάθος! Τα παιδάκια είναι τα μόνα που ξέ...
Continue reading
Γράφει η Μαρία Βουζουνεράκη. Θάρρος ή αλήθεια; Να γυρίσουμε πίσω το χρόνο σε εκείνο το παιχνίδι που παίζαμε παιδιά! Που μας ενθουσίαζε.. δεν ξέραμε τι να περιμένουμε! «θάρρος ή αλήθεια;» Και γέμιζε η ψυχή μας προσμονή! Πόσο ανέμελοι ήμασταν..! Ανώδυνο πα...
Continue reading
Γράφει η Μπάρμπυ Κορμαρή. Σε σένα μιλάω, σε σένα που κρατάς τα μάτια διαρκώς χαμηλωμένα και μετράς τα λόγια σου πριν μιλήσεις, σε σένα που η κάθε σου κίνηση έχει περάσει από τόσες σκέψεις, που δε θυμάσαι πια τι ήθελες να κάνεις, σε σένα που δεν τολμάς να υψ...
Continue reading
Γράφει η Ελένη Αράπη. Ενα παιδί κουλουριασμένο κάτω από το τραπέζι. Ενα τραπέζι, ένα οποιοδήποτε τραπέζι, ο κόσμος της όλος. Θωρακισμένη μέσα του, το δικό της παιδικό καταφύγιο. Οπλα της η φωνή της, ούρλιαζε το φύγε, εκλιπαρούσε το μείνε, μάταια πάντα. Η μονα...
Continue reading
Γράφει η Παναγιώτα Μαλισόβα. Ακούω το σάλπισμα της βροχής. Με καλεί να ανοίξω την πόρτα να βγω έξω, να με πλύνει, να με καθαρίσει, να με εξαγνίσει. Από τις ντροπές που τρυπούν τον ξύλινο κορμό του μυαλού μου και το τρώνε σιγά-σιγά όπως το σαράκι τρώει το ξύ...
Continue reading
Γράφει ο Γιάννης Παπαντώνης. Μια μέρα! Μια μέρα είναι αυτή που θα σου αλλάξει τα δεδομένα σου. Αυτή που θα σε κάνει να νιώσεις άλλη μια φορά απόλυτα χαμένος. Να βρίσκεσαι να κάνεις μια ανασκόπηση της ζωής που έζησες. Ανθρώπους που αγάπησες, στιγμές που σε ...
Continue reading
Γράφει η Μαρία Βουζουνεράκη. «Σαν έξαφνα, ώρα μεσάνυχτ’, ακουσθεί αόρατος θίασος να περνά με μουσικές εξαίσιες, με φωνές— την τύχη σου που ενδίδει πια, τα έργα σου που απέτυχαν, τα σχέδια της ζωής σου που βγήκαν όλα πλάνες, μη ανωφέλετα θρηνή...
Continue reading