Loading posts...
Γράφει η Κέλλυ Σεφέρου ‘Ανθρωποι. Παντού άνθρωποι. Σχεδόν ‘’άνθρωποι’’. Τι συμβαίνει στην ανθρωπιά μας; Η ανθρωπιά βρίσκεται στο περίπου, στο περιθώριο. Στο έχει ο θεός και βλέπουμε. Ακόμη μάλλον να δούμε. Κάποιοι είδαν, κάποιοι βλέπουν, κάποιοι ακόμη το ψά...
Continue reading
Γράφει η Ειρήνη Σταυρακάκη Είναι πολύ νωρίς για να κρίνω πρόσωπα και καταστάσεις. Καμία φορά το να κρίνεις με την πρώτη ματιά, την πρώτη συνάντηση ή το πρώτο βλέμμα είναι ευχή και κατάρα. Δε μπορώ να δεσμευτώ με αυτό το φορτίο. Γι’ αυτό είναι προσωπική μου επ...
Continue reading
Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου  Μην ξοδεύεσαι σε άχρηστα αντικείμενα προσπαθώντας να φτιάξεις τη ζωή σου, προσπαθώντας να ξεχάσεις εκείνα που δεν ξεχνιούνται. Μην ξοδεύεις τα χρήματα σου για να ικανοποιήσεις της μοναξιά σου. Ξέρεις, οι περισσότεροι άνθρωποι αυ...
Continue reading
Γράφει ο Τριστάνος Στα δύσκολα φαίνονται οι αληθινοί χαρακτήρες των ανθρώπων! Όταν θα αναγκαστείς να ξεβολευτείς και να στερηθείς, όλα αυτά που θεωρούσες ότι ήταν δεδομένα να σου παρέχονται. Όταν όλα θα καταρρέουν γύρω σου και θα χάνεις το ένα στήριγμα μετά τ...
Continue reading
Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου  Δεν μπορείς να τα ελέγξεις όλα στη ζωή σου. Κι όσο νωρίτερα το καταλάβεις, τόσο περισσότερο χρόνο θα κερδίσεις από αυτό που λέγεται ζωή.  Δεν μπορείς να ελέγξεις τη στιγμή, μπορείς να τη ζήσεις. Δεν μπορείς να ελέγξεις τον άνεμο,...
Continue reading
Γράφει ο Κώστας Ανδρεόπουλος Και περνούν τα χρόνια, αλλάζουν οι άνθρωποι γύρω σου, αλλάζεις και εσύ φορά τη φορά.Και περνούν τα χρόνια, γύρω σου οι άνθρωποι αλλάζουν ποσοτικά, ποιοτικά ή εσωτερικά. Μένουν συνήθως λιγότεροι. Οι καλύτεροι για σένα, εκείνοι που ...
Continue reading
Γράφει η Τάνια Αναγνώστου Και τί είναι η αγάπη τελικά;Είναι εκείνη η αγκαλιά που κλείστηκες μέσα της όταν σε έπιασαν οι μαύρες σου.Είναι εκείνο το χάδι που αισθάνθηκες στο μάγουλό σου τις μέρες εκείνες που είχες πυρετό.Είναι εκείνο το τηλεφώνημα που έκανε χωρ...
Continue reading
Γράφει η Φανή Τασιοπούλου  Τίποτα δεν είμαστε. Τίποτα και τα πάντα ταυτόχρονα. Ο αέρας που αναπνέουμε, τα ρούχα που φοράμε, οι δουλειές που κάνουμε, τίποτα δεν μας ανήκει πραγματικά, κάποια μας δόθηκαν εύκολα, για κάποια κοπιάσαμε, αλλά σε μια στιγμή όλα χάνο...
Continue reading
Γράφει η Μαρία Κυπραίου Κάποτε αρμενίζαμε στα πέλαγα. Γινόμασταν πουλιά ταξιδιάρικα. Πουλιά ελεύθερα, που δεν ζούσαν σε κλουβιά, που δεν γνώριζαν τι θα πει αιχμαλωσία. Ήμασταν αέρινα πλάσματα, γεμάτα όνειρα για το μέλλον, γεμάτα αισιοδοξία για τη ζωή και τον ...
Continue reading
Γράφει η Λίνα Παυλοπούλου  Το ιδίωμα της αμυγδαλιάς είναι ότι ανθίζει μέσα στη βαρυχειμωνιά. Δε φοβάται ούτε το κρύο, ούτε το χιόνι, ούτε το χαλάζι. Η φύση της είναι η δύναμη της αγάπης. Η αποστολή της να χαρίζει την ελπίδα. Ο προορισμός της να υμνεί τη Ζωή. ...
Continue reading