Loading posts...
Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου Κάποιοι άνθρωποι, είναι κομμάτια μιας ιστορίας που γράφτηκε για να τελειώσει αλλά το τέλος ξέχασε να γραφτεί. Κι έτσι μένουν μισοί, περιμένοντας κάτι. Περιμένοντας κάποιον. Κάποιον να τους γράψει ένα τέλος που να τους αξίζει ή ν...
Continue reading
«Μέτρησα τα χρόνια μου και συνειδητοποίησα, ότι μου υπολείπεται λιγότερος χρόνος ζωής απ’ ό,τι έχω ζήσει έως τώρα…Αισθάνομαι όπως αυτό το παιδάκι που κέρδισε μια σακούλα καραμέλες: τις πρώτες τις καταβρόχθισε με λαιμαργία αλλά όταν παρατήρησε ότι του απέμεναν ...
Continue reading
Γράφει η Ελεονόρα Κοκκίνη Αν τα μαθητικά μας χρόνια δεν τ’ αλλάζουμε με τίποτα, τότε σίγουρα τα φοιτητικά θα θέλαμε να τα ζούμε ξανά και ξανά, ασταμάτητα. Καλοπέραση, ανεμελιά, καμιά (σοβαρή) σκοτούρα, μηδέν χρέη και μόνη υποχρέωση κάποιες ώρες παρουσίας στ...
Continue reading
Γράφει η Μαρία Βουζουνεράκη Δεν θυμάμαι που το διάβασα πρώτη φορά, μα έχει μείνει στην μνήμη μου: « Όταν γεννήθηκες, άκουσες μια ευχή, να ζήσεις, κάντο λοιπόν!» Περνούν οι μέρες και εσύ κάθεσαι και τις παρατηρείς, περιμένοντας να σου φέρουν την δικαίωση!...
Continue reading
Γράφει η Μαρίσα Παππά Πολλές φορές ο άνθρωπος φτάνει σε σημείο να νιώθει δυσαρεστημένος από την εξέλιξη της ζωής του, έχει μια τάση να βλέπει τα πάντα γκρίζα και να μην έχει καμία απολύτως διάθεση η ζωή του να αποκτήσει χρώμα. Αυτομαστιγώνεται   και μονί...
Continue reading
Γράφει η Σολάκη Μοσχούλα Άνετος με όλους και με όλα; Όχι πια φίλε μου! Κάθε κατεργάρης στον πάγκο του. Αρκετά πια μ’ αυτή τη βολική μάσκα: «Όλα καλά ,δεν τρέχει τίποτα». Μας έχουν ανέβει στο κεφάλι με τις απαιτήσεις τους. Όλοι ζητούν κάτι από...
Continue reading
Γεννιόμαστε, κάπου, κάποτε. Μεγαλώνουμε όλοι μας, ο καθένας με κάποιον τρόπο: με ή χωρίς αγάπη, με ή χωρίς λάθη, με ή χωρίς γονείς. Και κάποια στιγμή, καλούμαστε να πάρουμε τη ζωή στα δικά μας χέρια. Έχουμε όνειρα, προσδοκίες, κάνουμε σχέδια, χαράζουμε πορείες...
Continue reading
Γράφει η Ειρήνη Σταυρακάκη Δε γίνεται η αγάπη να πονάει, δεν μπορεί να κάνει τις πληγές να τσούζουν μόλις τις ακουμπάμε. Η αγάπη θέλει αγάπη, όχι ψέμα, όχι φόβο, όχι δειλία. Η αγάπη όμως για να γίνει αγάπη πρέπει να περάσει βήμα βήμα τον περίπλου του Οδυ...
Continue reading
Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου Τα χρόνια περνούν γρήγορα. Οι μέρες και οι ώρες το ίδιο. Δεν μιλάμε για τις στιγμές. Σαν τον άνεμο… Κάποιες φορές αναλογιζόμαστε τι έχουμε κάνει στη ζωή μας και πόσο άξιζε ή όχι. Απολογισμός ζωής ονομάζεται. Οι ε...
Continue reading
Οι περισσότεροι από μας τείνουμε να δίνουμε ιδιαίτερη έμφαση στην άποψη των άλλων για το άτομό μας. Επιδιώκουμε να είμαστε αρεστοί και να μας αποδέχονται, αν όχι όλοι, οι περισσότεροι. Ωστόσο, στο βωμό του κοινωνικού στάτους συχνά θυσιάζονται η ευτυχία κι η ψυ...
Continue reading