Loading posts...
Γράφει η Μπέττυ Κούτσιου Άνθρωποι  σαν εμάς που ζούνε ανάμεσα μας,γύρω μας, πίσω μας ,κυρίως πάνω στο σβέρκο μας,δίπλα μας. Τους φωνάζουνε Αδύναμους. Άνθρωποι που δεν κουράζονται πάρα μόνο για να σκεφτούν πως θα παρουσιαστούνε σαν ανήξεροι και θα σπρώξο...
Continue reading
Γράφει η Δώρα Σαμαρά Είναι στιγμές που οι άνθρωποι με κουράζουν πολύ και με τρομάζουν. Πιο πολύ, αυτοί που στέκονται δίπλα μου και ρουφούν λαίμαργα όλα τα ζωηρά χρώματά μου, αφήνοντας πίσω τους μαυρίλα. Γιατί διψούν! Και δεν τους νοιάζει... Μα εγώ γελών...
Continue reading
Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος Γεννιόμαστε μόνοι και πεθαίνουμε μόνοι. Ε, δεν είναι μαλακία να ζούμε και μόνοι; Γεννάμε ζωή και ξορκίζουμε θάνατο, ξορκίζουμε πόνο, ξορκίζουμε δάκρυα και μοναξιές...ειδικά μοναξιές! Δεν είναι μεγάλη μαλακία να αφήνουμε δολοφόν...
Continue reading
Γράφει η Κωνσταντίνα Ποζουκίδου Μερικές φορές η πραγματικότητα είναι πολύ σκληρή… Μερικές φορές οι μέρες περνάνε αργά, βασανιστικά αργά και όσο κυλούν τα λεπτά τους τόσο ανεβαίνει ο κόμπος από το στομάχι και μας κλείνει το στόμα. Μόνη διέξοδος, τα μάτια μας...
Continue reading
Γράφει η Αμάντα Παναγιώτου Παιδιά ήμασταν μωρέ και θέλαμε να μεγαλώσουμε. Ανυπομονούσα να γίνω ενήλικη, δεν ήξερα. Δε γνώριζα τι σημαίνει ευθύνη, ήμουν επαναστάτρια του εαυτού μου κυρίως. Θα δινα, τι δε θα δινα να γυρίσω το χρόνο πίσω να ζήσω μια μέρα σ...
Continue reading
Γράφει η Sandra Di Cardi Wir leben nur einmal. Εις την ελληνικήν διάλεκτον, αυτό σημαίνει ζούμε μόνο μια φορά.  Κι επειδή αυτή τη φορά θέλω να τη γλεντήσω και να τη ζήσω όσο δυνατόν πιο όμορφα και λαμπερά, νομίζω πως οι κακίες δεν έχουν χώρο για την καρδ...
Continue reading
Γράφει η Μαρίσα Παππά Ο αιώνιος κριτής των πάντων. Τι θα πει ο κόσμος. Πως θα κριτικάρει την μια ή την άλλη αντίδραση μας. Λες και καθημερινά ζούμε με όλους αυτούς που ασκούν κοινωνική κριτική επί παντός επιστητού. Ο συναισθηματικός κόσμος μερικ...
Continue reading
Γράφει η Έλενα Καρανικολού Για μια στιγμή τα μάτια της ελευθερώθηκαν έξω από το παράθυρο του μεγάλου της γραφείου.  Έβρεχε και η πόλη έμοιαζε ακόμη πιο λυπημένη, τα νευριασμένα αυτοκίνητα, οι νευρικόι ανθρωποι-ρομποτ και τα χαλασμένα φανάρια. Να περάσεις ...
Continue reading
Γράφει η Μαρίνα Κρητικού Γεννιόμαστε σε μια οικογένεια και αυτόματα και ασυνείδητα μας δίνονται κάποιοι ρόλοι, με βάση τους οποίους βαδίζουμε μέχρι την ενηλικίωση. Μετά την ενηλικίωση αν καταφέρουμε να συνειδητοποιήσουμε αυτούς τους ρόλους, τότε είμαστε μπροσ...
Continue reading
Γράφει η Αργυρώ Αμπατζίδου Όταν ήμουν μικρή αγαπούσα τόσο πολύ τα παραμύθια! Το αγαπημένο μου ήταν η Χιονάτη με την κακιά μητριά της, τη μάγισσα. Αυτή που λέτε, δεν ξέρω αν το θυμάστε, είχε έναν μαγικό καθρέφτη που τον ρωτούσε κάθε μέρα ποια ήταν η πιο όμορ...
Continue reading