Loading posts...
Γράφει η Ελένη Αράπη. "Αν δεν υπάρχει έρωτας μες στην εκπαίδευση δεν υπάρχει εκπαίδευση" Κορνήλιος Καστοριάδης Αν ο δάσκαλος δεν είναι ερωτευμένος με το αντικείμενο της διδασκαλίας του, πώς να παρασύρει τον νέο άνθρωπο και να τον κάνει να αγαπήσει τη μάθησ...
Continue reading
Γράφει η Ειρήνη Σταυρακάκη. Φορούσε φούστα σταχτιά, μπλούζα στο χρώμα του πάγου. Σκουλαρίκια- παπαγάλους. Πρόσωπο δίχως μακιγιάζ. Θύμιζε κάτι από καλοκαίρι. Τα μαλλιά της στο χρώμα της άμμου, τα μάτια της στο χρώμα τ’ ουρανού. Θύμιζε κάτι από φθινόπωρο, από...
Continue reading
Γράφει η Αλεξάνδρα Γεωργίου. Υπήρξε ποτέ έρωτας; Πώς θα το καταλάβω; Όλοι, τον καταλαβαίνουν; Και αν δεν υπάρχει όσο πρέπει; Είναι κάτι "βαρύ" αυτό...Ο γάμος... Καταλαβαίνεις πώς πρέπει να υπάρχει...Όχι; Θα σπάσει το κεφάλι μου, δεν αντέχω! Εσύ τι λές;...
Continue reading
Γράφει η Γεωργία Μαυρίδου. Οι φόβοι και οι φοβίες είναι φαντάσματα που ζουν μέσα μας. Και αν τους το επιτρέψουμε μπορούν να κάνουν κατάληψη και να στοιχειώσουν όλη μας την ύπαρξη. Να γίνουν ο οδηγός στο τιμόνι μας. Να πράττουμε βάσει αυτών. Να προσπαθούμε...
Continue reading
Γράφει η Δέσποινα Παλαμάρη. Εμένα, Σήμερα Θυμάμαι και Δακρύζω Θυμάμαι τότε που ζωγράφιζα ήλιους όταν έβρεχε και δεν κρυβόμουν με λίγες σταγόνες βροχής. Χαμογελούσα στο Θεό που μας φρόντιζε και έβγαινα έξω για να φυτέψω γιασεμιά χορεύοντας… Μετά άπλωνα τη κα...
Continue reading
Γράφει η Φλώρα Σπανού. Τη δουλειά δεν τη φοβήθηκα ποτέ. Γιατί πίστευα στον εαυτό μου. Και το σημαντικότερο από όλα είναι να πιστεύεις στις δυνατότητές σου. Μόλις τελείωσα τις σπουδές μου ξεκίνησα να ψάχνω για δουλειά. Ήθελα να είμαι ανεξάρτητη, να νοικιάσω...
Continue reading
Γράφει η Αριάδνη Αρβανίτη Σήμερα ξύπνησα και αποφάσισα πως όλα θα πάνε καλά. Όχι γιατί πρέπει, αλλά γιατί έτσι είναι. Γιατί πολύ απλά βαρέθηκα να σέρνομαι και να κλαίγομαι. Έχει αρχίσει και με εκνευρίζει το γεγονός ότι έχω γίνει ένα ανδρείκελο, ένα απλό κακ...
Continue reading
Γράφει η Μαρία Σουργιά. Μάθαμε από μικροί να κατηγορούμε την κοινωνία, τις κυβερνήσεις, τους συνανθρώπους μας, τους άλλους γενικότερα, γι' αυτά που ζούμε. Σαν φυσικά όρια δεχόμαστε εκείνα που πιστεύουμε ότι μας έχουν επιβληθεί από τρίτους, από εξωγενείς παράγ...
Continue reading
Γράφει η Θεοδώρα Μαρία Βένου. Η θλίψη που φωνάζει είναι ανώριμη. Σαν τα μωρά παιδιά, κλαίει γοερά μέχρι να της κάνεις τα χατίρια μήπως κι ησυχάσει λιγάκι. Τρέφεται απ' την υπερβολή κι απ' τη δική μας τάση να την προβάλουμε μπροστά στα μάτια των τρίτων για να ...
Continue reading
Γράφει η Αργυρώ Αμπατζίδου. Πότε έκανες κάτι για σένα; Ας πούμε, έφυγες αργά από το σπίτι με ένα σκισμένο τζιν και ένα απλό t-shirt, χωρίς τσάντα και πορτοφόλι, όταν όλοι κοιμόντουσαν, προχώρησες στους άδειους δρόμους της πόλης, αφουγκράστηκες την ησυχία της...
Continue reading