Loading posts...
Γράφει η Λένα Μπατσκίνη Είπα χθες να κάνω μια βόλτα αργά, την ώρα έχει πια σουρουπώσει, να χαζέψω τα χριστουγεννιάτικα φώτα κι κείνα των αυτοκινήτων. Βούλιαξα στις σκέψεις μου και το απόλαυσα. Κι εκεί ανάμεσα σε σκέψεις, συνειδητοποίησα τι είναι αυτό που ζη...
Continue reading
Γράφει η Λαμπρινή Νταβέλη Μην βάζεις παύση στα όνειρα σου. Όλοι μας έχουμε όνειρα, πόσο συχνά όμως καταφέρνουμε να τα πραγματοποιήσουμε; Είτε στην παιδική μας ηλικία είτε αργότερα ως έφηβοι, το μυαλό μας πλάθει τον δικό του ιδανικό κόσμο. Σκεφτόμαστε τι ...
Continue reading
Γράφει η Έφη Παναγοπούλου Είμαστε και εμείς οι περίεργοι τύποι, που μας κοιτάς και νομίζεις ότι δεν είμαστε από εδώ. Λίγο ονειροπόλοι, λίγο ρομαντικοί, πολύ ευαίσθητοι. Εμείς, που δεν ζητήσαμε ποτέ ρέστα από τον ταμία. Εμείς, που ζούμε με την φαντασίωση πως...
Continue reading
Γράφει η Κατερίνα Μιχελάκη Χαμόγελο, τόσο κοινότυπο, απλό για κάποιους, για άλλους ιερό και δύσκολο. Ναι, θέλει κουράγιο να γελάς ορισμένες φορές και υπάρχουν αυτοί οι άνθρωποι, που χαμογελούν πάντοτε δειλά και λίγο. Είναι εκείνα τα καλύτερα παιδιά με τ...
Continue reading
Γράφει η Γεώρα Σε εσένα μιλάω. Ναι, σε εσένα, που τώρα διαβάζεις αυτό το κείμενο. Σε εσένα, που κάπως σαν να σε μισείς. Σε εσένα, που ακόμα με τον εαυτούλη σου δεν τα έχετε βρει. Σε εσένα, που δεν σε δέχεσαι. Γιατί; Τι σου έκανες; Αξίζει τέτοια συμπεριφο...
Continue reading
Γράφει η Γωγώ Ζ Θα τους συναντήσεις με παρέες στους δρόμους ή σε κάποιο χαλαρό μαγαζάκι, και συχνά είναι εκείνοι που θα μιλήσουν πολύ, θα έχουν πάντοτε ένα θέμα προς συζήτησης και η παρέα μαζί τους θα αποτελεί κάτι το ευχάριστο. Θα υπάρξουν φορές που θα είν...
Continue reading
Γράφει ο Νίκος Ιατρού To αντιλαμβανόταν κάθε πρωί. Κάθε καινούργια μέρα που ξημέρωνε, του αφαιρούσε αντικείμενα, πρόσωπα, αγαπημένες διαδρομές και συνήθειες. Ακόμη και λέξεις έχανε. Λέξεις που δεν χρησιμοποιούσε κι όταν τις άκουγε μετά από καιρό ηχούσαν περ...
Continue reading
Γράφει η Ειρήνη Σταυρακάκη Είναι τα μάτια μου, που δε μου επιτρέπουν να δω παραπέρα. Είναι η σκέψη μου, που φεύγει πέρα απ’ τη θλίψη, τον οίκτο και την αδιαφορία. Είναι τα λόγια, που είπαν πολλά σε μια στιγμή σκληρής αδυναμίας. Δε θέλω κάτι άλλο. Ένα κενό, ...
Continue reading
Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου Δική μου η ζωή, δική μου και η ευθύνη για ό,τι συμβαίνει μέσα σε αυτή. Δεν μπορείς να μιλάς, αν δεν ξέρεις τη ζωή μου και δεν μπορείς να κρίνεις, χωρίς να έχεις ιδέα για το τι γίνεται μέσα σε εκείνη. Δεν ενδιαφέρθηκες ποτέ ν...
Continue reading
Γράφει η Λία Ευαγγελίδου Τα αφήνουμε όλα για αύριο, λες και ο χρόνος περιμένει. Αύριο θα κάνω αυτό, αύριο θα κάνω το άλλο. Και περνούν οι ώρες, οι μέρες, οι μήνες κι αυτό το αύριο που λες, γίνεται ποτέ. Τρέχει σαν το νερό ο χρόνος και φτάνει η στιγμή που έχ...
Continue reading