Loading posts...
Γράφει η Ειρήνη Πυλαρινού Ζήσε την στιγμή, γιατί το επόμενο λεπτό θα είναι ανάμνηση. Η κάθε στιγμή μας είναι σημαντική. Να την ζεις μέχρι τέλος, η ζωή μας είναι μόνο στιγμές. Καθε στιγμή σου από την πιο ασήμαντη μέχρι την σημαντική, να την ζεις με ένταση, γ...
Continue reading
Γράφει η Ζωή Τριανταφυλλοπούλου Άλλο ένα απόγευμα σαν τ' άλλα. Σαν αυτά μιας καθημερινότητας, που μοιάζει καρμπόν σε τρεχάλα, σε πρέπει, σε χρόνους που ποτέ δεν αρκούν και φτάνοντας το απόγευμα αντιλαμβάνεσαι ασθμαίνοντας σχεδόν, ότι έφυγε άλλη μία μέρα. ...
Continue reading
Γράφει η Άρτεμις Πολυκάρπου Ποια είσαι πίσω από το κόκκινο κραγιόν που φοράς; Ναι, ξέρω, πάντα η εικόνα μετράει, πόσο μάλλον στον αιώνα που βιώνουμε. Και για να είμαστε ειλικρινείς, πολύ καλά κάνεις που φροντίζεις τον εαυτό σου. Να μην σταματήσεις ποτέ να το ...
Continue reading
Γράφει η Στέλλα Σαλέπη Κεραυνοβόλος έρωτας: Δύο λέξεις, χιλιάδες συναισθήματα. Είναι η εικόνα που σχηματίζεις σε τρία δευτερόλεπτα για τον άνθρωπο που μόλις είδες, που μίλησες μαζί του μόνο ένα λεπτό ή και καθόλου. Αυτό το συναίσθημα που σε διαπερνά και χάν...
Continue reading
Γράφει η Ειρήνη Σταυρακάκη Χρειάζομαι ένα καταφύγιο που να μπορώ να φωνάζω δυνατά κάθε μου σκέψη. Κάπου που να μπορώ να κλαίω χωρίς φόβο και να χαμογελώ με τα μάτια της καρδιάς μου ορθάνοιχτα. Δεν έχει και όρια η ανθρώπινη τρέλα. Καμιά φορά σε κυνηγάει στη ...
Continue reading
Γράφει η Γρηγοροπούλου Στέλλα Σκάσε και προχώρα. Είναι το μόνο που σου μένει να κάνεις. Μην περιμένεις από τους ανθρώπους να σε καταλάβουν. Μην τους κατηγορείς. Έχουν και εκείνοι πολλά στο κεφάλι τους. Προσπάθησε να βρεις εκείνο που είναι καλύτερο για εσένα...
Continue reading
Γράφει ο Κώστας Ανδρεόπουλος Συμβαίνει κάποιες φορές να μην φτάνουν οι λέξεις, για να περιγράψεις αυτό που νιώθεις. Να μην υπάρχουν λέξεις, που μπλέκοντας και μπερδεύοντας τις να μπορούν να αποτυπώσουν εκείνο που σκέφτεσαι, εκείνο που νιώθεις, που σε τρώει ...
Continue reading
Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος Όσο θα υπάρχουν άνθρωποι που κάθε αυγή ξυπνούν για να ανταμώσουν με φωτιές και για ζήσουν δυνατά κι όχι για να σιμώσουνε σε πρόωρους θανάτους, εγώ θα παίρνω ανάσες. Όσο θα υπάρχουν άνθρωποι που σου μιλάνε κοιτώντας σε ευθεία μες...
Continue reading
Γράφει ο Δημήτρης Ματσαμάκης Έρχεται η στιγμή στην ζωή μας, όσο και να το αποφεύγουμε και να πιστεύουμε ότι έχουμε εφοδιαστεί κατάλληλα ώστε να μην μας συμβεί, που πρέπει να αποχωριστούμε. Να αποχωριστούμε ένα αγαπημένο πρόσωπο, μία αγαπημένη κατάσταση, ή ο...
Continue reading
Γράφει η Λίνα Παυλοπούλου Έπεσες στα γόνατα. Καιρός ήταν. Λύγισαν απ' το βάρος που κουβαλούσες. Τόσα χρόνια το ίδιο και απαράλλαχτο βάρος, εκείνο του εγωισμού σου! Αμετακίνητος, άκαμπτος, ισχυρογνώμων. Ζούσες με στερεότυπα μέσα σε ένα κουτί, που νόμιζες ότι...
Continue reading