Loading posts...
Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου Είναι συνήθως μια λέξη κοινή. Τόσο κοινή, που δεν την προσέχεις ενώ την λες δεκάδες ίσως και εκατοντάδες φορές μέσα στην μέρα. Είναι μια λέξη που δεν μετριέται για σπάνια, ξεχωριστή και ιδιαίτερη στο στόμα των πολλών. Όμως μετρ...
Continue reading
Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου «Χωρίζουν οι άνθρωποι» μου είπε κι εγώ του χαμογέλασα. Μα τι νομίζεις, πως όλα τελειώνουν μόλις ακουστεί η κόρνα της λήξης; Άλλο το «ελεύθερος», άλλο το «διαθέσιμος» μικρέ μου. Γιατί ελεύθερος είσαι μέσα σου. Ελεύθερος, είσαι ε...
Continue reading
Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος Υποκριτές! Κάποιοι άνθρωποι είναι οι μεγαλύτεροι υποκριτές από όλα τα πλάσματα του θεού. Θυμούνται όταν τους βολεύει, ξεχνάνε όταν τους συμφέρει, αποθεώνουν όταν δεν πρέπει, κατακρίνουν με απίστευτη άνεση και ευκολία. Αισχροί...
Continue reading
Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου "Καμμένο χαρτί είμαι" μου είπες μια μέρα. Μια μέρα ανύποπτη.. κι εγώ σε ρώτησα αν έχεις μυρίσει ποτέ το χαρτί να καίγεται. Είναι μια παράξενη μυρωδιά. Είναι οι μνήμες που γράφτηκαν πάνω στο χαρτί που καίγονται. Είναι οι άνθρ...
Continue reading
Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου Μεγάλωσα φίλη.. Μεγάλωσα και δεν με θυμώνει πια η προδοσία. Συνήθισε η πλάτη μου τις μαχαιριές και μου παίρνει μόνο μια στιγμή να βγάλω το μαχαίρι και να καθαρίσω την πληγή. Έμαθα με τα χρόνια πως ότι και να κάνω, το σημάδι θα ...
Continue reading
Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου Στο όνομά σου, βρίσκει νόημα η ανιδιοτέλεια. Στο όνομά σου, οι μεγαλύτερες θυσίες. Στο όνομά σου, οι μεγαλύτερες αδικίες. Στο όνομά σου, οι πιο βροντερές πράξεις. Στο όνομά σου, τα πιο αληθινά χαμόγελα και στην απουσία σου οι ...
Continue reading
Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου Μην με παρεξηγείς, δεν είμαι ούτε της μοναξιάς, ούτε της μοναχικότητας, αν και τ'αγάπησα και τα δυο και δεν τα φοβήθηκα ποτέ. Αυτό που φοβήθηκα, ήταν τον συμβιβασμό. Την μιζέρια που κρύβουν τα επιβεβλημένα "πρέπει". Την μούχλα ...
Continue reading
Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου Κάτσαμε που λες, η μια απέναντι στην άλλη. Όχι διερευνητικά πια. Με τις ασπίδες προσεκτικά αφημένες στα πόδια μας. Με ματιές που συναντιόντουσαν μέσα στις λέξεις και έδιναν απαντήσεις στις ερωτήσεις που δεν είχαν ειπωθεί ακόμα. ...
Continue reading
Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου Δώσε μου άλλο ένα φύλλο. Ξέρω, ρισκάρω πάλι. Μα είναι που ποτέ δεν μ' ένοιαξει τι μπορεί να σκέφτεται ο καθένας όταν με γνωρίζει. Είναι που για να σε σεβαστώ, θα πρέπει να σταθείς μπροστά μου και να μιλήσουμε. Κοιτώντας μάτια ...
Continue reading
Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου Σε έναν κόσμο με αλάνθαστες αγίες, γεμάτες κατατρεγμένα όνειρα και ανεκπλήρωτα απωθημένα, θα προτιμώ τις χαμένες Αλίκες. Εκείνες τις αλαφροΐσκιωτες γυναίκες που είναι συχνά χαμένες κάπου μεταξύ πραγματικότητας και ονείρου! Εκείν...
Continue reading