Loading posts...
Το δάσος ήταν το σπιτικό μου. Ζούσα εκεί και νοιαζόμουν γι’ αυτό. Προσπαθούσα να το διατηρώ τακτικό και καθαρό. Κάποτε, μια ηλιόλουστη μέρα, ενώ προσπαθούσα να συμμαζέψω κάτι σκουπίδια που κλασικά παράτησαν δυο εκδρομείς, άκουσα βήματα. Πήδηξα πίσω από έν...
Continue reading
Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος Το Loveletters έγινε τριών... Υπάρχουν κάποιες ήσυχες γωνιές, που ο ήλιος αρνείται να κρυφτεί, που φωτισμένες και ζέστες, ψυχές αποκοιμίζουν. Υπάρχουν κάτι μέρη ευλογημένα, που το μυαλό αδειάζει ή γεμίζει. Υπάρχουν κάποιοι ...
Continue reading
Γράφει η Αλεξάνδρα Φαρμάκη Είσαι μαμά μου είπαν, μην κλαις. Μην σε δουν τα παιδιά σου κλαμμένη. Τι κι αν μόλις αποχαιρέτισες τους γονείς σου. Δεν έχεις δικαίωμα να τα στεναχωρήσεις. Είσαι μαμά μου είπαν, μην πονάς. Κι αν πονάς, να μην το δείχνεις. Είσα...
Continue reading
Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου Πέταξα στα σκουπίδια που λες εκείνο το απουσιολόγιο που κράταγα ευλαβικά τα τελευταία χρόνια.  Το αντικατέστησα με ένα παρουσιολόγιο. Ναι.. μια μέρα παράξενη, επίπονη, που πέρασε από μέσα μου ολόκληρη, αποφάσισα πως στην ζωή, οφεί...
Continue reading
Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου Παράξενο σκαρί οι άνθρωποι σου λέω.. Δύσκολα τους καταλαβαίνεις, ακόμα πιο δύσκολα τους νιώθεις. Εύκολα λες λόγια μεγάλα και εντυπωσιακά, τους φοράς ταμπέλες και τους βάζεις σε ένα ράφι χρίζοντάς τους "δεδομένους". Δεδομένους γ...
Continue reading
Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου Ξέρεις τι θα πει πιστεύω σε εσένα; Θα πει ότι ξέρω όλα σου τα λάθη, όλα σου τα σκοτάδια, όλα εκείνα που αρκουν στη λογική για να φύγω, κι εγώ να μένω. Θα πει ότι σου χαμογελάω ακόμα και τις στιγμές που ξέρω το ψέμα. Μην γελιέσα...
Continue reading
Το Παρίσι δεν ξημέρωσε ίδιο. Μυρωδιά καμένου και μια ιστορία 865 χρόνων στις στάχτες. Τέλος εποχής.. τέλος ενός συμβόλου όπως το ξέραμε. Μην κλαις Κουασιμόδε μου.. "Παραδέρνεται στα κύματα μα δεν βυθίζεται" έγραψε η Βίβιαν Ευθιμιοπούλου κι είναι η ελπίδα, ...
Continue reading
Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου Κοίτα λίγο γύρω σου. Σήκωσε τα μάτια από το κινητό, πες καλημέρα στον άνθρωπο που θα σου φτιάξει τον καφέ. Πες ευχαριστώ σε εκείνον που θα σου κρατήσει την πόρτα του ασανσέρ. Κοίτα.. Χαμογέλα. Είναι μερικές φορές που τα πιο α...
Continue reading
Γράφει η Σοφία Παπαηλιαδου Ήταν φθινόπωρο του 2017, όταν ο Sivert Høyem μας ταξίδευε με την σχεδόν απόκοσμη φωνή του στην εποχή των Madrugada δίνοντας μας μια γεύση από κάτι που φαινόταν να έχει τελειώσει οριστικά. Δυο χρόνια μετά, ένας καινούριος κύκλος...
Continue reading
Γράφει η Σοφία Παπαηλιαδου Παράξενο κράμα. Μια δύναμη γεμάτη αδυναμίες όλη της η ζωή. Δυνατή γυναίκα. Ακόμα και σκληρή θα την έλεγες αν είχε τύχει να την δεις στις ώρες της φουρτούνας. Άκαμπτη από τα θέλω της, αμετακίνητη από τα πρέπει της. Ανυπότακτη σε...
Continue reading