Loading posts...
Γράφει η Μπάρμπυ Κορμαρή Πάλι σωπαίνεις. Σου μιλάω, μ’ ακούς; Ώρες τώρα προσπαθώ να σε πλησιάσω κι η σιωπή σου υψώνεται σαν τείχος ανάμεσά μας. Σε κοιτάζω, ψάχνω το βλέμμα σου κι αναζητώ τη γνώριμη εκείνη λάμψη, που με καθησυχάζει. Μα εσύ κρατάς τα μάτια σο...
Continue reading
Γράφει η Ζωή Τριανταφυλλοπούλου Πως τα χεις καταφέρει όμως... Ξύλο ανελέητο ρίχνεις. Σηκώνεις βουνά αντιρρήσεις, τόνους ενοχές. Και σε κοπανάς. Χωρίς οίκτο, χωρίς έλεος. Τη μισή από όλη αυτή τη σκληρότητα σου να κρατούσες γι αυτούς που σου κάνουν τη ζωή ...
Continue reading
Γράφει η Λένα Μπατσκίνη Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι, που είναι πάντα εκεί! Τους έχεις συνηθίσει πια και δεν τους βλέπεις. Και τότε είναι που αρχίζουν να χαλάνε όλα! Τη στιγμή που αρχίζεις να θεωρείς καταστάσεις και ανθρώπους δεδομένα, είναι η στιγμή που σταμα...
Continue reading
Γράφει η Κατερίνα Κυπρίου Καιρό τώρα οργανώναμε μια βραδιά μόνο για γυναίκες! Ξέρεις απ' αυτές τις βραδιές που θέλεις να βγεις με τις φίλες σου λίγο να ξεσκάσεις, λίγο να τα πιεις, λίγο να μιλήσεις πιο ελεύθερα βρε αδερφέ, χωρίς να σκέφτεσαι τι θα πεις και ...
Continue reading
Γράφει η Περσεφόνη Χρυσαφίδου Γάμος. Μια ενυπόγραφη συμφωνία μεταξύ δύο ατόμων ότι τα πράγματα θα αλλάξουν μόλις έρθουν παιδιά στη ζωή τους και σπανίως θα θυμούνται ποιοι ήταν πριν από αυτό. Αλήθεια; Ποιος το θέλει αυτό; Πόσοι από εμάς τους τρελούς κι εν...
Continue reading
Γράφει ο Πάνος Σείκιλος Κάποτε -όχι πολύ παλιά- αγαπήθηκαν δυο πλουμιστές αράχνες. Η ζωή έφερε τη μία στο δρόμο της άλλης, χωρίς να τους αφήσει άλλη επιλογή: στην πανδύσκολη κοινωνία των ζώων, η μία ταίριαζε στην άλλη όσο δεν πάει. Και πώς να μην ταίριαζαν ...
Continue reading
Γράφει η Έλενα Κισκή Μου λείπει ότι δεν μπορώ να τεμαχισω. Μου λείπει το ολόκληρο. Αυτό που δεν έχει αρχή και ένα τέλος αβέβαιο, σαν το ρίσκο που δυναμώνει τις αντοχές, μα και συνάμα την ικανοποίηση πως μπορείς και με το χιόνι να φτιάξεις θάλασσα... Μου ...
Continue reading
Γράφει η Ηρώ Αναστασίου Μια αληθινή ψυχή δεν χρειάζεται να κρύβει τις πληγές της. Γιατί είμαι πολύ ευαίσθητη και η καρδιά μου κλαίει με όλα. Αλλά συνάμα είμαι και σκληρή και άγρια. Η ζωή με έκανε σκληρή και άγρια. Πολέμησα και πολεμάω. Δεν χαρίζομαι σε...
Continue reading
Γράφει η Ελένη Τσακίρη Δεδομένο. Μια λέξη που υστερεί σε πράξη. Ίσως γιατί συνήθως ακολουθείται από την σιγουριά του κεκτημένου. Μια σιγουριά που σε κάνε να αδυνατείς να αντιληφθείς την πραγματικότητα και σε κάνει να επαναπαύεσαι σε ότι έχεις ήδη πετύχει...
Continue reading
Γράφει η Άντζελα Καμπέρου Ψιτ ερωτάκο, σε πάω πολύ να ξέρεις! Σε πάω γιατί τρυπώνεις απροειδοποίητα και φέρνεις αναταραχή όπου κι αν πας. Βέβαια δεν τρυπώνεις με την μία. Είσαι παιχνιδιάρης, παίζεις πρώτα πολύ, προετοιμάζεις το έδαφος και δημιουργείς τις κ...
Continue reading