Loading posts...
Γράφει η Ανθή Γεώργα Κανένα στοιχείο της φύσης δεν αγάπησα πιο πολύ απ’ τη θάλασσα. Όλη η ζωή μου, όλα τα μέρη που αγάπησα, όλες οι όμορφες θύμησες κοντά στη θάλασσα. Τα καλοκαίρια στο νησί, κι η μισή ζωή των προγόνων μου μέσα στη θάλασσα, άλλοτε να παλεύ...
Continue reading
Γράφει ο Αλέξανδρος Χωριανούδης Τολμάς να ακολουθήσεις σε ένα ταγκό που δεν έχεις ξαναχορέψει; Ένα ταγκό που δεν έχεις ακούσει ποτέ πριν το ρυθμό. Ξέρεις τα βήματα αλλά δεν ξέρεις εμένα. Ξέρεις εμένα, αλλά δεν ξέρεις τη μελωδία. Τολμάς να μπεις σε ένα χ...
Continue reading
Γράφει η Χριστίνα Αυγερινίδου Κανείς δεν ξέρει πόσο αγαπάμε, και λιγότερο από όλους, εμείς οι ίδιοι. Αν τώρα έπεφτε ένα αστέρι απ´ τον αλήτη ουρανό, τούτο μόνο θα ζήταγα, θα ήταν το φιλί σου, να μου φέρει πίσω. Όπως και να ναι ομως ζω για να γράφω και γρά...
Continue reading
Γράφει η Δώρα Σαμαρά Μυαλό συντονισμένο στον ήχο του ραδιοφώνου. Νότες που ξεχύνονται και γεμίζουν τον άδειο μου κόσμο. Βγαίνουν με ορμή, παίρνουν φόρα, τρέχουν και συγκρούονται με δύναμη πάνω στους τοίχους. Δυναμώνω κι άλλο τη μουσική. Κι άλλο! Κι άλλο πιο...
Continue reading
Γράφει η Μπέττυ Κούτσιου Εγώ έμαθα να τρώω μόνη μου σε ενα τραπέζι στρωμένο με άδεια πιάτα. Να περιφέρομαι σαν φάντασμα σε ένα άδειο σπίτι και να σκοντάφτω πάνω στις αναμνήσεις μου. Να ντύνομαι το πρωί να φύγω και να με κουμπώνει η απόγνωση και η νοσταλγί...
Continue reading
Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου Σ’ αγαπώ σημαίνει να τον αγαπάς για τα όλα του. Σημαίνει σ’ αγαπώ για τα πάντα σου. Τι σημασία έχει αν είναι λάθος ή σωστά. Φυσικά και θέλω να σε πλακώσω όταν κάνεις τα λαθάκια σου αλλά από την άλλη έχεις αυτή την υπέροχη κα...
Continue reading
Γράφει η Cookie Dough Φθινοπωριαζει! Είναι το δεύτερο φθινόπωρο μας κι είναι τόσο διαφορετικό από το προηγούμενο. Κοιταζόμαστε σιωπηλοί. Χαμογελάμε. Γυρίζουμε το βλέμμα, ο καθένας χαμένος στις σκέψεις του. Πού είσαι; Πού πήγα; Πού βρισκόμαστε; Στο είπα...
Continue reading
Γράφει ο Γιώργος Ζώσης Λες, πως είμαι ονειροπόλος. Βγαλμένος από μια άλλη εποχή. Αγαπάω τα όνειρά μου και τα χρειάζομαι για να είμαι καλά ακόμα και μαζί σου και να μπορώ να χτίζω δρόμους ευτυχίας κι ατελείωτου έρωτα. Εκεί που ο χρόνος δεν υπάρχει και κάθε...
Continue reading
Γράφει ο Λουκάς Αναγνωστόπουλος Με την πάροδο του χρόνου και την εμπειρία που αποκτάς με τα λάθη και τα σωστά σου, μαθαίνεις να διακρίνεις χαρακτήρες. Κάθε ένας και κάθε μια από μας κουβαλάει τις μνήμες του, τα θέλω του και τα πρέπει του. Σε κάθε βήμα μας σ...
Continue reading
Γράφει ο Κωστής Παναγιωτόπουλος Το κουδούνι χτυπά και συ πετάγεσαι από την αναπαφτική σου πολυθρόνα, ποιος στα κομμάτια σκέφτεσαι και τα βήματά σου σε παρασύρουν στην πόρτα. Την ανοίγεις και ο κολλητός σου στέκεται στο κατώφλι της. «Ρε την παλεύεις, έχεις ...
Continue reading