Loading posts...
Γράφει η Βαλέρια Γιώτη Βγαίνοντας μια βόλτα στο δρόμο, πέρα από βιτρίνες, καφετέριες και μαγαζιά βλέπεις και χιλιάδες ανθρώπους. Δεν είναι όλοι ίδιοι. Ο καθένας έχει κάτι διαφορετικό που τον χαρακτηρίζει, άλλος μαύρα ρούχα, άλλη ροζ μαλλιά και άλλος αναπηρι...
Continue reading
Γράφει η Μπέττυ Κούτσιου Σε ποιόν να μιλούσα τις ώρες που η μοναξιά τρυπούσε την καρδιά μου σαν καρφίτσα; Ακόμα και ο αέρας που ανέπνεα ήταν δικός σου. Ακόμα και η εκπνοή μου είχε χαραγμένο πάνω το δικό σου όνομα. Σε ποιόν να έγερνα πάνω να νανουρίσω τ...
Continue reading
Γράφει η Γεωργία Τζανάκη Από το τότε που βγήκε η συγγνώμη λέει, χάθηκε το φιλότιμο. Ίσως! Γιατί την μάθαμε σαν λέξη αλλά όχι σαν έννοια και σίγουρα όλοι έχουμε γνωρίσει δύο συγκεκριμένους τύπους ανθρώπου που πιστεύω ότι είναι το ίδιο εκνευριστικοί. Οι «...
Continue reading
Γράφει ο Κωνσταντίνος Καρύδης Ξέρεις γιατί απογοητεύεσαι συνέχεια; Γιατί δεν ακούς. Δεν νιώθεις. Δεν σε ενδιαφέρει αυτός που έχεις απέναντί σου κορίτσι μου. Σε ενδιαφέρει να ανταποκρίνεται στα κουτάκια σου. Κι ότι δεν χωράει στα κουτάκια σου το κόβεις, τ...
Continue reading
Γράφει ο Σπύρος Γιασεμίδης Πρώτο ραντεβού. Πόσα από αυτά ζήσαμε, ή, ακόμη καλύτερα, από πόσα από αυτά επιζήσαμε για να πούμε πιο μετά την ιστορία! Όλα πρώτα κι όλα διαφορετικά μεταξύ τους, ένα ανθολόγιο ιστοριών που υμνούν τους νόμους της έλξης, και οι οποί...
Continue reading
Γράφει ο Κωστής Παναγιωτόπουλος Είναι πραγματικά σχεδόν εξωπραγματικό το πόσο εύκολα μπορούν να αλλάξουν πράγματα και καταστάσεις στην ζωή σου και κανείς ποτέ να μην το καταλάβει. Κάθε άνθρωπος έστω και για ένα μικρό διάστημα στην ζωή του, είχε στο μυαλό το...
Continue reading
Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος Κύριε δικαστή της ζωής μου, άμεμπτε και ακριβοδίκαιε, τυπικέ και διαβασμένε, γνώστη του σωστού και του πρέποντος, ένοχος δηλώνω! Μην κουράζεσαι καν, μην ανοίγεις τα σκονισμένα βιβλία σου, που τους κανόνες ορίζουν και τις νόμιμε...
Continue reading
Γράφει η Δήμητρα Γιαννοπούλου Θα φεύγω πάντα μόλις νιώσω το πρώτο σκίρτημα. Δεν είμαι εγώ για τέτοια τώρα πια. Για πεταλούδες στο στομάχι, υποσχέσεις και μεγάλα λόγια. Τα είπα, τα έχαψα. Ε, φτάνει! Ως εδώ. Έχω ακόμα ανοιχτές πληγές, δε θέλω κι άλλες. Μέσ...
Continue reading
Γράφει η Ρένα Γέρου Ο Νίκος ήταν απ' τους άντρες που δεν έκανε για πόλεμο. Ήταν αυτό που λέμε "μοσχαναθρεμένος". Όλη αυτή η εκδήλωση υπερβολικής αγάπης από τη μεριά της οικογένειας του, καθώς και η οικονομική του κατάσταση, του επέτρεπε να κάνει όπως ήθελε...
Continue reading
Γράφει η Αριάδνη Αρβανίτη Κάνε λίγο πιο εκεί σε παρακαλώ! Μου κρύβεις τον ήλιο! Και είναι, επιτέλους, καλοκαίρι και θέλω να λουστώ με το άπλετο, ζεστό φως του. Δεν θέλω άλλο να κάθομαι στα σκοτάδια και στις σκιές! Θέλω να σταθώ ορθή απέναντί του! Να τον κοι...
Continue reading