Loading posts...
Γράφει η Αριάδνη Αρβανίτη Και κάπως έτσι φτάσαμε στο σήμερα. Με τίποτε να μην θυμίζει το χτες μας και, δυστυχώς, με καμία ελπίδα και με καμία διαβεβαίωση για το αύριο. Αλλά θα μου πεις, έτσι είναι η ζωή, γεμάτη αβεβαιότητα και εκπλήξεις. Γεμάτη άγνωστα στοι...
Continue reading
Γράφει η Ρένα Γέρου Κι ενώ σε βλέπουν ελεύθερο, ειλικρινή κι ανυπόκριτο. Ενώ γνωρίζουν πως θα κάνεις πλάκα και θα είσαι η ψυχή της παρέας, ότι θα παλέψεις και δεν θα νικηθείς από όποια δυσκολία κι ότι θα γλεντήσεις τη ζωή ως το τέρμα. Ένα περίεργο πράγμα,...
Continue reading
Γράφει η Μπέττυ Κούτσιου Εγώ έχω πεθάνει ευδαιμονικά μέσα στην αγκαλιά του και έχω ξυπνήσει μόνη μου κλαίγοντας σε ένα λιβάδι απο παπαρούνες. Εγώ έχω να θυμηθώ των χειλιών του την ηχώ που μου έλεγε" Σ' αγαπώ " κλαίγοντας.. Έστω και εάν την επόμενη στιγμ...
Continue reading
Γράφει η Μαρίσα Παππά Ναι το ακούω συνέχεια, η ζωή είναι ωραία. Αλλά πραγματικά δεν γνωρίζω πόσοι από αυτούς τους ανθρώπους που ξεστομίζουν αυτήν την κουβέντα την πιστεύουν, ή την λένε από κεκτημένη ταχύτητα ή ακόμα χειρότερα από συνήθεια. Είμαι πάντα υπέ...
Continue reading
Γράφει η Περσεφόνη Χρυσαφίδου   "Ποιος έχει ανάγκη από υπερήρωες, όταν η ζωή σου χαρίζει έναν αδερφό;" Η αλήθεια είναι πως όταν γύρω στα 4 αποκτάς αδερφό, τα πράγματα δεν είναι ακριβώς όπως τα περιμένεις. Στην αρχή, όπως όλα τα μωρά, φαίνεται κι ...
Continue reading
Γράφει η Ιωάννα Πιτσιλλή Με μια  γκρι σκιά φωλιασμένη στο βλέμμα και με ένα μαραμένο χαμόγελο στων χειλιών την άκρη που όμως δεν λέει ποτέ μα ποτέ να γλιστρήσει και να πιάσει πάτο! Κάπως έτσι μπορείς να τους ξεχωρίσεις μέσα στο πλήθος. Οι «άνθρωποι δε...
Continue reading
Γράφει η Αργυρώ Αμπατζίδου ‘‘Όλα ή τίποτα μαζί σου’’, λέει ο Μιχάλης Χατζηγιάννης, το λέω όμως κι εγώ. ‘‘Πήγαινέ με ως τ’ άστερια ή ως τον γκρεμό’’... Άκου λοιπόν τι έχω να σου πω εγώ! Ακου τη δική μου εκδοχή της ιστορίας. Άκουσέ με μωρό μου και βάλτο κα...
Continue reading
Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου Μην κάνεις βήμα πίσω. Φύγε. Δεν είναι η στιγμή ούτε να δειλιάσεις, ούτε να θυμηθείς, ούτε να αναρωτηθείς για το λάθος και το σωστό. Φύγε. Έπρεπε να το είχες κάνει εκείνη την πρώτη φορά που είδες στο βλέμμα του το τέλος. Έπρεπ...
Continue reading
Γράφει η Μαρίσα Παππά Ένιωσε την ανάγκη να μιλήσει και να πει αυτά που τόσα χρόνια κρατούσε βαθιά φυλαγμένα μέσα στην ψυχή της. Ένιωσε την ανάγκη να σκύψει τρυφερά σε έναν ώμο να ξεκουράσει τις πίκρες της, τους καημούς της και τα βάσανά της που βάραιναν ...
Continue reading
Γράφει η Μπάρμπυ Κορμαρή Και τώρα οι δυο μας. Έφτασε η ώρα να σε αντιμετωπίσω. Καιρό τώρα σε αποφεύγω, κάνω σα να μην υπάρχεις και σε αγνοώ, ελπίζοντας πως θα εξαφανιστείς. Όμως εσύ είσαι πάντα εκεί, να στοιχειώνεις τη ζωή μου και να βάζεις τρικλοποδιές ...
Continue reading