Loading posts...
Γράφει Χριστίνα Αυγερινίδου Σε βλέπω από καιρό. Σε γνωρίζω. Χαιρέκακη και αποστειρωμένη. Ναρκισσιστική και δύσθυμη δεν έπαψες στιγμή να με στοχοποιείς, να με ακολουθείς σαν σκιά με την ψευδαίσθηση ότι δεν αντιλαμβάνομαι. Θεωρητική, σπουδαιοφανής και ανέγγ...
Continue reading
Γράφει η Χριστίνα Ρογκάκου «Με αγαπάει όμως!» «Να σου κάνω καφέ; Ναι αμέ αν θες. Καιρό είχα να σε δω, εξαφανίστηκες. Ισχύει, τρεξίματα, δουλειές. Ρε συ τι μελανιά είναι αυτή στο χέρι σου, τώρα το είδα. Τίποτα προχτές χτύπησα, σωριάστηκα στις σκάλες, ατ...
Continue reading
Γράφει η Αργυρώ Αμπατζίδου Κι ήταν εκείνο το φιλί σου, το διαφορετικό, που με έκανε να σε ερωτευτώ ξανά και ξανά και ξανά... Δεν ήταν ότι δεν σε είχα ερωτευτεί πιο πριν, όμως εκείνο το φιλί ήταν το πιο ερωτικό φιλί που είχα νιώσει σε όλη μου τη ζωή, γιατί μ...
Continue reading
Γράφει η Μπέττυ Κούτσιου Δεν είναι που φοβάμαι να φεύγω. Είναι που δεν γνωρίζω να ξανάρχομαι. Δεν φοβάμαι τα ταξίδια μα τις επιστροφές.Μπορώ να κάθομαι ώρες ατέλειωτες να αγναντεύω την θάλασσα ,μα δεν μπορώ να περιμένω ένα καράβι σε κάποιο λιμάνι,ούτε μ...
Continue reading
Γράφει η Δωροθέα Σαμαρά Μία πόρτα που τρίζει κι ανοίγει αργά. Ένα μονοπάτι σκοτεινό και υπόγειο χαράζεται μπροστά της. Ξυπόλητα βήματα ακολουθούν αργόσυρτα την κάθοδο. Σανίδια που τρίζουν σε μια σκάλα ξύλινη, παλιά, σάπια. Ένας ήχος ενοχλητικός που ταράζει ...
Continue reading
Γράφει η Μπάρμπυ Κορμαρή Χαράζει… Άλλο ένα ξημέρωμα που με βρίσκει στην αγκαλιά σου. Με κρατάς σφιχτά και το κορμί μου είναι κολλημένο πάνω στο δικό σου. Το δέρμα μου μυρίζει το δικό σου άρωμα και είμαι ολόκληρη γεμάτη από σένα. Κρύβω το πρόσωπό μου στο...
Continue reading
Γράφει η Μαρίνα Κρητικου Όταν ακούμε τη λέξη "μάσκα", η σκέψη μας τρέχει στο θέατρο, όπου φορούν μάσκα οι ηθοποιοί ή στις απόκριες στους μασκαράδες, οι οποίοι βρίσκουν ευκαιρία εκείνες τις μέρες να μεταμορφώνονται σε ό,τι θέλουν. Στην καθημερινότητα μας όμω...
Continue reading
Γράφει η Δήμητρα Γιαννοπούλου Αν δεν ήταν άνθρωπος, θα ήταν ημέρα και θα ήταν η Κυριακή κι όχι γιατί είναι αργία και θεωρείται ημέρα ξεκούρασης, αλλά γιατί φέρνει τη Δευτέρα. Φέρνει το "νεο" μετά, κι αυτό το "μετά", σέρνει μαζί του όλη την λύπη, όλων των "π...
Continue reading
Γράφει η Τάνια Αναγνώστου Πρέπει, πρέπει, πρέπει, όλη μας η ζωή, είναι γεμάτη από την αρχή μέχτι το τέλος της με πρέπει. Πρέπει να πάω σχολείο για να μορφωθώ. Πρέπει να πάω στη δουλειά για να βγάλω χρήματα. Πρέπει να περάσω όλα τα μαθήματα στο πανεπιστήμ...
Continue reading
Γράφει η Νίκη Ατζέμογλου Η ζωή, είναι γυναίκα και το φωνάζει δυνατά. Tο φωνάζει με καρδιά. Διεκδικεί αποφασιστικά την αναπνοή της κάθε μέρας. Δεν επιθυμεί να χάσει ούτε την παραμικρή στιγμή που δικαιωματικά της ανήκει. Περπατάει όλο χάρη στα ψηλοτάκουνα τ...
Continue reading