Loading posts...
Γράφει η Τάνια Αναγνώστου Φοβάμαι τη μέρα που ένας από τους δυο μας θα κάνει το λάθος και θα χαθούμε. Φοβάμαι τη μέρα που θα γίνουμε δυο ξένοι και θα κάνουμε σα να μη γνωριζόμασταν ποτέ. Τρέμω τη μέρα που θα κάνει κρότο το '' αντίο'' , που η ζωή θα είναι ...
Continue reading
Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου Δεν είναι δύσκολο να είσαι πατέρας. Είναι δύσκολο να είσαι μπαμπάς. Είναι δύσκολο να ξέρεις πως όταν σε κοιτάνε στα μάτια, βασίζονται πάνω σου. Βασίζονται σε εσένα. Υπολογίζουν πως θα είσαι πάντα εκεί, να ακούσεις, να μιλήσε...
Continue reading
Γράφει η Kathy Lau Ίσως ήταν πολύ για σένα να με στηρίξεις όταν σε χρειάστηκα. Ίσως ήταν εγωιστικό να με κοιτάξεις λίγο περισσότερο από σένα. Ξέρω, οι αγκαλιές που δίνονται στη νηνεμία, είναι ο πρόδρομος ενός χωρισμού στην τρικυμία! Μεγάλη αφέλεια να θεω...
Continue reading
Γράφει η Ζωή Τριανταφυλλοπούλου Κουράστηκα... Κουράστηκα τα καλοκαίρια, που η ανεμελιά πήγε περίπατο, που τα ζούμε κάποιοι σαν από τα πριν κουρδισμενοι. Κουράστηκα από όλα τα ναι μεν που έγιναν δεν κι ορίζουν το τώρα μου. Κουράστηκα από μια ζωή που όλες ...
Continue reading
Γράφει η Περσεφόνη Χρυσαφίδου Όταν ήσουνα μικρός, βιαζόσουνα να μεγαλώσεις. Νόμιζες πως αυτό μεγάλωμα που έρχεται σε βάθος χρόνου, κρύβει μέσα του όλα τα σπουδαία που πρόκειται ποτέ να συναντήσεις. Η ζωή κυλούσε αργά και εσύ είχες το νου σ᾽εκείνη την ενήλικ...
Continue reading
Γράφει η Ηρώ Αναστασίου Εγώ, εσύ, εμείς και επί τα αυτά! Βαρέθηκα να ακούω ιστορίες γι αγρίους. Πώς θα βγει μωρέ αυτό το γαμημένο το εμείς; Όταν θα σταματήσει το εγώ. Όταν κάνεις χώρο στον άλλον για μια αγκαλιά, για ένα φιλί, για μια συντροφιά. Άραγε σ...
Continue reading
Γράφει η Γεώρα Να είχαμε έναν έρωτα τώρα λέει, που θα μας έπαιρνε το άγχος και θα μας χάριζε την ηρεμία. Που θα μας έπαιρνε τις άσκοπες σκέψεις και θα μας στροβίλιζε μονάχα στη δική του! Που θα μας ανέβαζε ψηλά όπως όταν κάναμε όνειρα όταν ήμασταν παιδιά κα...
Continue reading
Γράφει η Kate Hilverost Αναρωτιέμαι πολύ συχνά, από σένα τι είναι στ’ αλήθεια αυτό που αποζητώ. Σου μιλώ με το χέρι στην καρδιά και σου λέω δεν ξέρω. Είναι στιγμές που νιώθω γαλήνη, ηρεμία, χαρά. Ύστερα θυμό, λύπη, στεναχώρια. Τι ζητώ από σένα και τι από ...
Continue reading
Γράφει η Βασιλική Κοτλίτσα Υπάρχουν άνθρωποι που ζουν μονάχοι, έρημοι, μετανάστες στην ίδια τους τη πόλη. Αιχμάλωτοι από τις σκέψεις τους και τα συναισθήματα που τους κατακλύζουν αψηφώντας οποιονδήποτε και αν βρίσκεται μπροστά τους. Θλιμμένοι, άκεφοι, που π...
Continue reading
Γράφει η Ζωή Τριανταφυλλοπούλου Και εμφανίστηκες! Το θυμήθηκες μετά από καιρό, της ζωής μου ο κομήτης, της καρδιάς μου ο αυτόφωτος πλανήτης. Ήλιος και σελήνη κατά περίπτωση και συνθήκη! Με τον αέρα του νικητή, με το βλέμμα του κουρασμένου από αγώνα δυσανά...
Continue reading