Loading posts...
Γράφει η Μαρίσα Παππά Περίεργο πράγμα η ευγένεια ενός ανθρώπου, δεν ξέρεις πως θα την χρησιμοποιήσει και που θα οδηγηθείς τελικά. Κάποια «ευχαριστώ» του, αντιλαμβάνεσαι ότι κρύβουν μια ιδιαιτερότητα, ίσως στο τέλος να σε παραλύσουν κιόλας, αποδεικνύονται ε...
Continue reading
Γράφει η Χριστίνα Αυγερινίδου Aπό τις μεγαλύτερες νοσταλγίες της ζωής, οι βόλτες στη Νέα Υόρκη, τη στιγμή που ο ήλιος ξεμυτίζει δειλά πάνω από τους μονόχρωμους ουρανοξύστες για να δώσει τελικά τη θέση του σε ένα εκνευριστικό αλλά παρεΪστικο ψιλόβροχο. Το φ...
Continue reading
Γράφει η Μπέττυ Κούτσιου Να τον αγαπάς.. Εάν είναι ο άντρας που γελάει με τα πιο χαζά σου αστεία. Που κλαίει με τους πιο άσχημους δαίμονες σου. Εάν είναι εκείνος που σε νοιάζεται μόλις ξυπνήσεις και σε φιλάει στο μάγουλο σαν παιδί. Εάν είναι εκείνος που...
Continue reading
Γράφει η Δήμητρα Διακάκη Όλοι θυμόμαστε στο σχολείο το μάθημα της χημείας. Σε άλλους άρεσε, άλλοι το μισούσαν κι άλλοι το διάβαζαν αναγκαστικά για τις εξετάσεις. Όλοι όμως θυμόμαστε τον καθηγητή να μιλάει για χημικές ενώσεις και χημικές ουσίες. Όλοι θυμόμ...
Continue reading
Γράφει η Μαρίνα Κρητικού Σκέψεις πολλές, εικόνες διάσπαρτες, μπερδεμένες και κάποιες θολές. Όλα μαζί έρχονται στο νου και δημιουργούν ένα συνονθύλευμα δημιουργώντας μεγαλύτερο χάος. Ανάγκες, επιθυμίες, θέλω, όνειρα, έχουν μπερδευτεί μαζί με τα πρέπει, τις α...
Continue reading
Γράφει η Δωροθέα Σαμαρά Το νερό καυτό πέφτει πάνω στο κορμί μου. Ακουμπισμένες οι παλάμες μου στα νοτισμένα πλακάκια, προσπαθούν να αντέξουν όλο το βάρος μου. Περισσότερο εκείνο της μνήμης και των σκέψεων, παρά του ίδιου του κορμιού. Η ανάσα μου αχνή σχη...
Continue reading
Γράφει η Τάνια Αναγνώστου Κι αν ο κόσμος (σου) τελείωνε; Κι αν ο χρόνος δεν νόμιζες πως είναι απεριόριστος; Στην επόμενη στιγμή, τιποτα δεν θα είναι ίδιο. Πήγαινε σε ένα δωμάτιο με έναν καθρέφτη, κοίτα τον εαυτό σου, και πες "σ'αγαπώ" Πες εδώ κα...
Continue reading
Γράφει η Μπέττυ Κούτσιου Αφήστε τα παιδιά σας να λερωθούνε και να λερώσουνε. Αφήστε τα να χαλάσουνε τα μαξιλάρια στον καναπέ και το κάλυμα. Αφήστε τα να λερώσουνε το τραπεζομάντηλο με σάλτσα και μην τρέχετε σαν υστερικές να αγκαλιάζετε δέκα ventex μαζί. ...
Continue reading
Γράφει η Νάνσυ Δημητρακοπούλου Από την βρεφική μας κιόλας ηλικία, μας μεγαλώνουν με παραμύθια, με πριγκίπισσες που περιμένουν τον πρίγκιπα να έρθει πάνω στο άσπρο άλογο που θα τις βγάλει από τη μίζερη ζωή που ζουν και θα τις κάνει ευτυχισμένες και θα ζήσουν...
Continue reading
Γράφει η Σαντίνα Δεναξά Στο μυαλό του είσαι καρφωμένη σκέψη που αιμορραγεί. Γι' αυτό η πληγή του δεν κλείνει. Ας λέει στους φίλους ότι σε ξέχασε. Ας προσποιείται στους δικούς του ότι σε ξεπέρασε. Ας καρφιτσώνει ένα χάρτινο χαμόγελο στα χείλη που με τι...
Continue reading