Loading posts...
Γράφει η Κέλλυ Μπόζα Πόσες φορές επιτρέπεται να πέσεις; Επιτρέπεται; Δεν υπάρχει επιτρέπεται. Το ερώτημα είναι πόσες αντέχεις. Και έχω αντέξει πολλές. Ξέρεις δεν φοβήθηκα ποτέ τα χαμηλά. Έπεσα, έφαγα τα μούτρα μου, έκατσα αγκαλιάζοντας τα γόνατα μου σ...
Continue reading
Νομίζεις πως τους ξέρεις. Νομίζεις ξέρεις τα πάντα για εκείνους. Λατρεύεις να τους μισείς, μισείς που τους λατρεύεις! Τους ξέρεις όμως πραγματικά; Είναι Δίδυμοι, αέρας άπιαστος.. • Αν σε αγαπήσουν, θα αγαπήσουν τα πάντα σου. Ελατώματα, προτερήματα, τα πάν...
Continue reading
Γράφει η Ελένη Τσακίρη Παρών. Βαριά λέξη, ασήκωτη! Όχι τόσο στο να την πεις, στο να την εφαρμόσεις κυρίως. Είτε το γράψεις με όμικρον είτε με ωμέγα, ο κοινός παρονομαστής και των δυο είναι ένας, το τώρα! Αυτό αντιπροσωπεύουν. Παρόν ίσον τώρα! Δεν υπάρχε...
Continue reading
Γράφει η Νένα Παπαδοπούλου Πάλι εδώ. Μόνη μου και σήμερα. Να χαζεύω τους τοίχους που βάψαμε παρέα, να ακούω τις φωνές και τα τραγούδια σου, να σε βλέπω να αράζεις εκεί στην γωνία του καναπέ και να περιμένεις την αγκαλιά μου. Τα κάναμε όλα τόσο όμορφα, θυ...
Continue reading
Γράφει η Ιωάννα Νικολαντωνάκη Είναι και αυτή η ήττα που νιώθω ακόμα σαν σε φέρνω στη σκέψη μου. Μια απογοήτευση και ένα γαμημένο γιατί. Φαντάσου μια ψυχή παιδική, μια ψυχή που με βία της στέρησαν την αγκαλιά που μέσα ένιωθε ασφάλεια και ζεστασιά. Έτσι έφτα...
Continue reading
Γράφει η Δήμητρα Αποστολοπούλου Σήμερα μου ήρθε στο μυαλό ένα γνώριμο τραγούδι. Παλιό αγαπημένο. Έτσι ξαφνικά. Και αμέσως ένιωσα εκείνο το φτερούγισμα στον χτύπο της καρδιάς και εκείνο το περίεργο αίσθημα που νιώθεις στο στομάχι όταν το αεροπλάνο απογειώ...
Continue reading
Γράφει η Μάρω Γκούτσια Μα πώς γίνεται; Πώς γίνεται να σε αφήσω; Υπήρξαμε ξανά. Το ξέρω. Σε μια άλλη ζωή. Σε κάποιον άλλο χρόνο. Σε ένα άλλο σύμπαν. Σε ήξερα. Πριν μου ξυπνήσεις το υπόλειμμα αυτής της μοιραίας, κοσμικής σύνδεσης. Σε γνώριζα. Ποτέ δε φα...
Continue reading
Γράφει η Μαρίσα Παππά Κάηκα ολοζώντανη, με πήρε και με σήκωσε μαζί σου και τα τίναξα όλα στον αέρα μέσα σε μια νύχτα γιατί είμαι παλαβή εγώ. Πήγα να κρυφτώ πίσω από την μάσκα μου και δεν τα κατάφερνα καθόλου καλά, δεν το είχα μαζί σου. Και παραδόθηκα γιατ...
Continue reading
Γράφει η Κατερίνα Αλεξοπούλου Έμαθες να περπατάς πάνω σε ψηλά ξυλοπόδαρα. Σε πείσανε ότι τα χρειάζεσαι τόσο πολύ, αλλιώς δεν μπορείς να κάνεις ούτε βήμα. Ξέχασες πώς είναι η επαφή των πελμάτων σου με το έδαφος, σταμάτησες να επιλέγεις αυτοβούλως τα δικά σου...
Continue reading
Γράφει η Άντζελα Καμπέρου Εκείνος ο άγνωστος που λέγεται έρωτας. Αυτός που όταν σου χτυπήσει την πόρτα χάνεις την γη κάτω από τα πόδια σου. Καρδιά και μυαλό σε πλήρη αταξία και σκέψεις που τρέχουν δεξιά και αριστερά. Εκείνος ο άγνωστος που δεν σε αφήνει ν...
Continue reading