Loading posts...
Γράφει η Γεωργία Μαυρίδου Γίνε απλός όσο μπορείς..τα σύνθετα, τα πολυσύνθετα δε φέρνουν την ευτυχία. Μα είναι φορές που μπλέκεσαι σε δρόμους περίεργους. Σε δρόμους που και εσύ ο ίδιος δε γνωρίζεις γιατί θέλεις να κάνεις εντύπωση. Θέλεις να εντυπωσιάσεις κα...
Continue reading
Γράφει η Ιωάννα Νικολαντωνάκη Εσύ που εύκολα με κρίνεις και μου φοράς ταμπέλα, με τη λέξη δυστυχισμένη, να σου πω πως καμία συνειδητή επιλογή δεν επιδέχεται κριτική και σχολιασμό. Ίσως αν με ενδιάφερε η γνώμη σου να είχα ακολουθήσει και εγώ την γνωστή πεπατ...
Continue reading
Γράφει η Μαρία Κοψιδά Καμιά φορά μπορεί να τύχει να είσαι ερωτευμένη και να μην το ξέρεις λένε, και τελικά συνέβη και αυτό στη ζωή μου, κι ας μην ήταν με τον καλύτερο τρόπο. Μαζί σου όλα ήταν απλά και ήρεμα. Μια φυσιολογική ζωή να κυλά σε ήπιους, σταθερούς...
Continue reading
Γράφει η Άννα Ξυδιά Η ζωή είναι μια. Μια ζωή την έχεις. Δεν ξαναζείς. Υπάρχουν πολλοί τρόποι να εκφράσεις αυτή την τόση μικρή αλλά πολύτιμη φράση. Την ακούς καθημερινά. Κάποιος δικός σου άνθρωπος θα πλαγιάσει στον ώμο σου και θα σε σκουντήξει φωνάζοντας ...
Continue reading
Γράφει η Jinxie Jinx Θα μπορούσε να ναι εκείνο το ταξίδι του ονείρου, όπως όνειρο είχε καταντήσει για μένα να βάλω και τα δύο χέρια στο πομολο της πόρτας και να την ανοίξω, αθόρυβα. Χωρίς προετοιμασία κι εξηγήσεις. Με ο,τι πρόλαβα κι έριξα πάνω μου σκεπαζον...
Continue reading
Γράφει η Μάγια Μπαστουνοπούλου Είναι αυτές οι πληγές που δε κλείνουν ποτέ! Είναι οι στιγμές που αναπολώ όταν τις νύχτες μέσα στο σκοτάδι και το άγνωστο μελαγχολώ. Είναι οι στιγμές μας, που κατακλύζουν το μυαλό μου και με κάνουν να σε αναζητώ Είναι οι στι...
Continue reading
Γράφει η Jinxie Jinx Πάλι για σένα γράφω. Πάλι εσύ. Η σκοτεινή σου ενέργεια ήρθε πάνω μου και κατάκατσε για άλλη μια φορά. Κάθε μου κύτταρο τη ρουφάει σαν το δροσερό νεράκι πάνω στο αφυδατωμένο δέρμα. Η καρδιά μου χτυπάει πιο δυνατά. Οι κόρες των ματιών μο...
Continue reading
Γράφει η Χριστίνα Αυγερινίδου Σε χάνω και χάνομαι στα διψασμένα χώματα του πλανήτη, στην άκρη της στιγμής που φεύγεις. Σε κοιτώ να ξεμακραίνεις και απορώ πώς αντέχω αυτούς τους κοφτερούς θανάτους. Ένα υπόλοιπο αναπνοής, μια παράταση ηδονής, ένα κάτι περισ...
Continue reading
Γράφει η Μοσχούλα Σολάκη Πες μου πόσες φορές έχεις ουρλιάξει από μοναξιά και δεν σ’ άκουσε κανείς, ούτε ένας! Και πες μου ακόμη πόσες τρέλες έχεις κάνει στην προσπάθεια σου να γίνεις αποδεκτός, να χωρέσεις κάπου, να μη νιώθεις πια μόνος… Θυμάσαι τη φορά ε...
Continue reading
Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου Σε θέλω στα δύσκολα, όχι για να μου τα λύσεις.  Μπορούσα πολλά χρόνια πριν από εσένα να τα λύνω μόνη μου και θα μπορώ και όλα τα επόμενα. Σε θέλω όμως στα δύσκολα για να κλείνομαι στην αγκαλιά σου και να φορτίζω όλες μου τις δυν...
Continue reading