Loading posts...
Γράφει η Κική Γιοβανοπούλου Ότι είχα να σου πω, στο είπα. Ότι είχα να σου δείξω, στο έδειξα. Ότι είχα να κάνω, το έκανα. Άφησα μπροστά στα πόδια σου συναισθήματα κι ελπίδες και όνειρα. Άνοιξα την ψυχή μου και προσπάθησα να σκοτώσω κάθε αμφιβολία σου. Σου φ...
Continue reading
Γράφει η Ιωάννα Ιακωβίδου Να μ’αγαπας να σε αισθάνομαι, να με φιλάς και να χάνομαι Αγαπημένος Ρόκκος! Μη φύγεις λες και το βλέμμα σου πέφτει στο κενό. Έτσι είμαι φτιαγμένος, από αδυναμίες και ελαττώματα. Να μη λέω όσα σκέφτομαι και νιώθω, όμως μη φύγε...
Continue reading
Γράφει η Άντζελα Καμπέρου Μάτια κλειστά, χέρια τυλιγμένα γύρω από τον λαιμό σου, το κούτελό μου κολλημένο στο δικό σου και περιμένω. Περιμένω την στιγμή που τα χείλη σου θα ακουμπήσουν τα δικά μου για πρώτη φορά, περιμένω με την καρδιά μου να χτυπάει στον ρ...
Continue reading
Γράφει η Πράξια Αρέστη Ο άνθρωπος μπορεί ν' αναπτύξει μεγάλες αντοχές όταν βρεθεί μπροστά σε κίνδυνο ή μπροστά σε κάτι που αγαπάει πολύ. Αντοχές που δεν ήξερε ότι δεν είχε. Που δε θα μπορούσε να φανταστεί ποτέ ότι κρύβει το σώμα και το μυαλό του. Ο άνθρωπος...
Continue reading
Γράφει η Βασιλική Κοτλίτσα Έκλαψα πολύ. Πληγώθηκα και πλήγωσα ανθρώπους, άθελά μου, στη προσπάθεια μου να κρατηθώ από κάπου, να πιαστώ και να προχωρήσω. Αδικήθηκα και προδόθηκα αρκετές φορές, μέχρι που στο τέλος η μοναξιά ήταν η μόνη μου επιλογή. Οι καιροί...
Continue reading
Γράφει η Γεώρα Ρωγμές! Παντού ρωγμές. Νωχελικά τις ακουμπώ. Φοβάμαι. Φοβάμαι τον πόνο. Κρύβουν μέσα τους εντάσεις. Κρύβουν μέσα τους σιωπές. Κρύβουν δάκρυα, γιατί και συγγνώμες. Συγγνώμες που χρωστούσα. Ρωγμές που μεγαλώνουν οι άτιμες. Όλο πάω να τις μπα...
Continue reading
Γράφει η Ντέμη Κάργατζη Πρέπει πια να ξεστολίσουμε. Ο Γενάρης μπήκε και το δέντρο στέκει ακόμα φορτωμένο με τα στολίδια του. Μάζεμα το δέντρο κι όλο το σπίτι. Τον αμάζευτο το σπίτι τον αμάζευτο κι εγώ. Δύο κιλά πάνω μετά τις γιορτές κι όλο έτρωγα κουραμπιέ...
Continue reading
Γράφει η Χρυστάλλα Σωτηρίου Κάπου, κάποτε, άκουσα πως οι μεγαλύτερες φυλακές έχουν ορθάνοιχτες πόρτες. Δεν το πίστεψα στην αρχή. Εξυπνάδες πάλι, σκέφτηκα. Και κάτι μέσα μου σκίρτησε εκείνη την ώρα. Κάτι σαν να με έσπρωχνε απ' τα σωθικά μου, χτυπώντας με με ...
Continue reading
Γράφει η Ειρήνη Πυλαρινού Μη μου ξυπνάς αυτά που άφησα να κοιμούνται μέσα μου. Δεν το έβαλα ποτέ κάτω για εμάς, ξέρεις γιατί; Γιατί ξέρω ότι με αγαπάς, δυνατά, παράξενα και τρομαχτικά. Σε ξέρω καλύτερα από τους πάντες. Ξέρω ότι με θες, ότι είμαι το πάθος ...
Continue reading
Γράφει η Ειρήνη Σταυρακάκη Λίγη μαγεία αυτό χρειάζομαι! Να κλείνω τα μάτια και να μπορώ να ονειρεύομαι. Να ζω σε ένα δικό μου κόσμο, γεμάτο όμορφες σκέψεις και στιχάκια τραγουδιστά. Να μπορώ να χορεύω ξυπόλητη, χωρίς να φοβάμαι τα αγκάθια και τις μυτερές πέ...
Continue reading