Loading posts...
Γράφει η Μάρω Γκούτσια Ίσως να φωνάξω, να χτυπηθώ. Ίσως να ουρλιάξω, να σε βρίσω. Ίσως να με πνίξει η αδικία, να σε κατηγορήσω. Ίσως να τρέξω στη ντουλάπα μας, να μαζέψω κάποια ρούχα. Ίσως να βρω μία βαλίτσα, να τα πετάξω μέσα. Ίσως και να φορέσω το μα...
Continue reading
Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου Κλείσε τα μάτια σου. Κοιμήσου. Κάθε νύχτα το ίδιο κάνω. Σε αφήνω να κοιμηθείς. Κλείνω πού και πού κι εγώ τα μάτια μου για να σε πείσω πως κοιμάμαι. Ηρεμώ Κοιμήσου σου λέω.. είναι τόσα που θέλω να σου πω και σήμερα, κι όσο δεν κ...
Continue reading
Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου Λένε, πως οι λέξεις κουβαλάνε την ψυχή σου. Παίρνουν κομμάτι από τα συναισθήματά σου και το κάνουν δώρο σε αυτόν που θα τις απευθύνεις. Λέξεις απλές, καθημερινές και χιλιοειπωμένες, παίρνουν ουσία, νόημα και ζωή ανάλογα το σε π...
Continue reading
Γράφει ο GA.NF Η ζωή μου, δεν είναι ποίηση. Δεν θέλω να έχει ρυθμό και μέτρο. Δεν θέλω να γίνω ποιητής, ούτε στην δικιά σου ζωή. Δεν γουστάρω. Δεν γουστάρω να συγκινώ τα συναισθήματά σου για να με προσέξεις. Ήρθα για να σου ταράξω την ζωή. Να μοιραστώ μ...
Continue reading
Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου. Μας κοιτάω να καθόμαστε αντικριστά, με κινήσεις συγχρονισμένες σαν καλοκουρδισμένης μηχανής. Εσύ πας να ακουμπήσεις τον καφέ στο τραπεζάκι και κάνεις μια παύση τόσο σύντομη που μόνο εγώ μπορώ να την αντιληφθώ, για να βάλω το σ...
Continue reading