Loading posts...
Γράφει η Δώρα Σαμαρά Απόψε, σκέφτομαι, πως ήρθε ο καιρός να καθαρίσω τα συρτάρια του μυαλού μου . Ξέρεις πόσο σκάρτο πράμα υπάρχει εκεί μέσα; Θα πάρω δίπλα μου τον σκουπιδοτενεκέ, λοιπόν, και θα αρχίσω να πετάω! Κάθε παλιά, σκισμένη ανάμνηση. Κάθε φθαρμένο,...
Continue reading
Γράφει η Δήμητρα Διακάκη Γιατί ήρθες κι εσύ τώρα; Γιατί; Καλά δεν ήμουν στην ησυχία μου και στην μοναξιά μου; Ξέρεις τι ωραία τα είχαμε βρει ; Είχα ξεγνοιάσει από τις σκέψεις, τις έγνοιες, τους έρωτες. Είχα ξεμπλέξει από προηγούμενες κολάσεις και ένιωθα...
Continue reading
Γράφει η Νένα Παπαδοπούλου Πάλι εδώ. Μόνη μου και σήμερα. Να χαζεύω τους τοίχους που βάψαμε παρέα, να ακούω τις φωνές και τα τραγούδια σου, να σε βλέπω να αράζεις εκεί στην γωνία του καναπέ και να περιμένεις την αγκαλιά μου. Τα κάναμε όλα τόσο όμορφα, θυ...
Continue reading
Γράφει η Ιωάννα Νικολαντωνάκη Είναι και αυτή η ήττα που νιώθω ακόμα σαν σε φέρνω στη σκέψη μου. Μια απογοήτευση και ένα γαμημένο γιατί. Φαντάσου μια ψυχή παιδική, μια ψυχή που με βία της στέρησαν την αγκαλιά που μέσα ένιωθε ασφάλεια και ζεστασιά. Έτσι έφτα...
Continue reading
Γράφει η Δήμητρα Αποστολοπούλου Σήμερα μου ήρθε στο μυαλό ένα γνώριμο τραγούδι. Παλιό αγαπημένο. Έτσι ξαφνικά. Και αμέσως ένιωσα εκείνο το φτερούγισμα στον χτύπο της καρδιάς και εκείνο το περίεργο αίσθημα που νιώθεις στο στομάχι όταν το αεροπλάνο απογειώ...
Continue reading
Γράφει η Μάρω Γκούτσια Μα πώς γίνεται; Πώς γίνεται να σε αφήσω; Υπήρξαμε ξανά. Το ξέρω. Σε μια άλλη ζωή. Σε κάποιον άλλο χρόνο. Σε ένα άλλο σύμπαν. Σε ήξερα. Πριν μου ξυπνήσεις το υπόλειμμα αυτής της μοιραίας, κοσμικής σύνδεσης. Σε γνώριζα. Ποτέ δε φα...
Continue reading
Γράφει η Μαρίσα Παππά Κάηκα ολοζώντανη, με πήρε και με σήκωσε μαζί σου και τα τίναξα όλα στον αέρα μέσα σε μια νύχτα γιατί είμαι παλαβή εγώ. Πήγα να κρυφτώ πίσω από την μάσκα μου και δεν τα κατάφερνα καθόλου καλά, δεν το είχα μαζί σου. Και παραδόθηκα γιατ...
Continue reading
Γράφει η Μοσχούλα Σολάκη Όλα ξεκινούν από τη στιγμή που έρχεται η ώρα της αναμέτρησης. Μυαλό και καρδιά αποφασίζουν να παλουκωθούν σε μια τραμπάλα. Από πια μεριά θα γύρει άραγε; Φορές που η λογική χάνει έδαφος και το συναίσθημα γίνεται ο απόλυτος κυρίαρχος...
Continue reading
Γράφει η Άντζελα Καμπέρου Εκείνος ο άγνωστος που λέγεται έρωτας. Αυτός που όταν σου χτυπήσει την πόρτα χάνεις την γη κάτω από τα πόδια σου. Καρδιά και μυαλό σε πλήρη αταξία και σκέψεις που τρέχουν δεξιά και αριστερά. Εκείνος ο άγνωστος που δεν σε αφήνει ν...
Continue reading
Γράφει η Βαλέρια Γιώτη Με κουράζουν οι βαριές συζητήσεις. Δε θέλω να μου πεις τι νιώθεις, δε θέλω να σου πω τι νιώθω. Έχω μάτια για να βλέπω και μυαλό για να καταλαβαίνω. Δε με νοιάζει καν το να κάτσουμε να βρούμε λύσεις για τα μεγάλα μας προβλήματα. Ίσω...
Continue reading