Loading posts...
Γράφει η Μαρία Χριστοδούλου Ένας λυγμός που καραδοκεί μα ποτέ δεν ξεσπάει, ένα κύμα που κτυπάει τα βράχια μα ποτέ δεν ξεχύνεται, ένα δάκρυ που θολώνει την ματιά μα ποτέ δεν κυλάει. Αυτό είχε μάθει στη ζωή του, αυτός ήταν ο τρόπος που ήξερε να ζει και να βι...
Continue reading
Γράφει η Ελένη Σάββα Κοιτάζω τη φωτογραφία, χαμογελάμε! Για κοίτα πόσο χαρούμενοι, πόσο ευτυχισμένοι δείχνουμε! Για μια στιγμή μου ξεφεύγει και 'μένα ένα χαμόγελο. Συνέρχομαι μετά από ένα λεπτό. Παίρνω πάλι την έκφραση που έχω όταν σκέφτομαι το πώς και το...
Continue reading
Γράφει η Μπέττυ Κούτσιου Είσαι ο ήλιος της ζωής μου.. Όμορφος λαμπερός και ψηλά. Ποτέ μην χαμηλώσεις όσες λύπες και εάν έρθουνε . Ποτέ να μην κάνεις πίσω, ποτέ να μην σταματήσεις να έχεις το όμορφο κεφάλι σου όρθιο. Να ξέρεις πόσο σε αγαπώ και σε θαυμ...
Continue reading
Γράφει η Δώρα Σαμαρά Τα αρώματα έχουνε μνήμη. Μνήμη που σκαλίζει στα παλιά ντουλάπια και ξεσκονίζει θύμησες. Τα αρώματα έχουνε όνομα. Έχουνε σάρκα και μορφή. Έχουνε μάτια που κοιτούν και χείλη που γεννούν χαμόγελα και σκορπάνε λόγια. Για άλλη μια φορά κι...
Continue reading
Τα χέρια σου στο σώμα μου Να με αγγίζεις… Τα χέρια σου στο σώμα μου να νιώθω. Να τρέχουν τ’ ακροδάχτυλά σου σε κάθε εκατοστό του κορμιού μου. Να νιώθω πάνω μου το χάδι σου, να γαληνεύεις την ψυχή μου και να πυρπολείς το σώμα μου με κάθε άγγιγμά σου. Κι ...
Continue reading
Γράφει η Αργυρώ Αμπατζίδου Κάπου αυτή την ώρα, την ίδια στιγμή, σ’ αυτόν τον κόσμο, στην άλλη άκρη του πλανήτη κι ενώ εγώ γράφω αυτές τις γραμμές, αυτές τις σκέψεις μπορεί μια ζωή να γεννιέται, μια άλλη να φεύγει... Μπορεί κάποιος να χωρίζει από μια μεγάλη ...
Continue reading
Γράφει η Νένα Παπαδοπούλου   Να το πάλι το κόκκινο φανάρι μπροστά μου. Είναι απίστευτο! Ένα «ουφ», ένα «γαμώτο» και το πόδι ξανά στο φρένο! Δευτέρα πρωί. Το πρόγραμμα φορτικό και εγώ να τρέχω σαν την παλαβή μετρώντας ακόμα και τα δευτερόλεπτα. Δε...
Continue reading
Γράφει η Δήμητρα Αποστολοπούλου Δεν ήσουν καλά. Έκανα να σου μιλήσω και εσύ με έδιωχνες μακριά σου. Μα εγώ δεν έφυγα! Έκανα ένα βήμα πιο πίσω. Ήθελα να ξέρεις ότι είμαι κοντά σου. Έγυρα να σε αγκαλιάσω και εσύ με έσπρωχνες. Μα εγώ δεν έφυγα! Έκατ...
Continue reading
Γράφει η Μάρω Γκούτσια Να, εδώ… Είμαι εδώ, με τους φίλους. Ήρθανε από το σπίτι, να μου κρατήσουν συντροφιά. Συντροφιά, που τόσο έχω ανάγκη… Όμορφα είναι κι εκείνοι γελούν. Πολλά νέα έχουν να μου πουν και πολλά θέματα να συζητήσουν. Έβαλε κρύο κι είπαμ...
Continue reading
Γράφει η Ισμήνη Κάραλη Μελετάω λέξη-λέξη όσα μου είπες χθες. Φέρνω πάλι στη μνήμη μου την απόχρωση που είχε η φωνή σου καθώς μου μιλούσες. Είχες δίκιο σε όλα, αγάπη μου. Μια φωνή με σιγανό παράπονο μέσα μου, ψιθυρίζει πως έχω κι εγώ το δικό μου το δίκιο. Π...
Continue reading