Loading posts...
Γράφει η Νάντια Τσαπαλιάρη Πρώτος χειμώνας μαζί. Και κάπου εκεί ανάμεσα στις σταγόνες της βροχής, που πέφτουν πάνω στο τζάμι και τη ζέστη της φωτιάς, που καίει το πρόσωπό μου, ένα χαμόγελο ευτυχίας σχηματίζεται στα χείλη μου. Πόσο απλά μπορεί να ζήσει έν...
Continue reading
Γράφει η Θο Τελειώσαμε. Βασικά έχουμε τελειώσει καιρό τώρα. Μήνες. Αλλά εγώ τώρα θέλησα να το καταλάβω. Τέλος, λοιπόν. Όπως και να το γράψεις, το τέλος δεν παύει να είναι τέλος. Αρνητικό, άσχημο, κακό και θλιβερό. Και σε κάθε τι που τελειώνει έχουμε μάθει ...
Continue reading
Γράφει η Λαμπρινή Νταβέλη Αγαπητοί άντρες, ήρθε η ώρα να ξεκαθαρίσουμε κάποια πράγματα. Η φύση της γυναίκας είναι να μιλάει μέσω των συναισθημάτων της. Η γυναίκα απεχθάνεται την σιωπή. Πιστεύει στην δύναμη των λέξεων, γι' αυτό και έχει μάθει να λέει πάντ...
Continue reading
Γράφει η Στέλλα Αγαπίου Φεύγω. Φεύγω,  γιατί κοντά σου έζησα την δυστυχία, την απαξίωση της γυναικείας φύσης μου, γιατί ποτέ σου δεν με αγάπησες πραγματικά. Η ταπείνωση και οι φωνές για σένα ήταν κάτι φυσιολογικό, η σωματική κ η ψυχολογική βια ήταν για σένα...
Continue reading
Γράφει η Nubes Ήτανε κάποτε λατρεία σ' ένα σπίτι εσύ κι εγώ. Δυο φεγγάρια στην αυλή του, δύο ζευγάρια αθώα, παιδικά χαμόγελα και τ' αστέρια στη σκεπή του, ένα όνειρο να ζω. Για θυμήσου στην αρχή πόσο σε ήθελα, πόσο με ήθελες. Όνειρα κάναμε σπίτι να βρούμε, ...
Continue reading
Γράφει η Nubes Πάντα με ρωτούσες, γιατί επιλέγω να εκφράζω τα συναισθήματα μου με τραγούδια. Έτσι νιώθω, σου είπα, έτσι εκφράζομαι. Τραγουδιστά. Εσύ πάλι ήσουν πολύ καλός στη μνήμη. Θυμάμαι τα πάντα, μου είχες πει. Με κάθε λεπτομέρεια. Αλήθεια όμως, τι έχει...
Continue reading
Γράφει ο Πάνος Μαύρος Με ένα φιλί θυμάμαι ξεκίνησαν όλα. Στον καναπέ, σε εκείνο το φοιτητικό σου σπίτι! Τόση χαρά, τόση ευτυχία! Σε είχα στην αγκαλιά μου και ήθελα να σταματήσει ο χρόνος! Θυμάμαι εκείνο το πλατύ χαμόγελο σου, που ήθελε να μου πει τα πάντα, ...
Continue reading
Γράφει ο Μάνος Κεχαγιάς Ήξερα καλά ότι ήσουν τρελά ερωτευμένη μαζί μου. Κι εγώ ήμουν. Αφόρητα. Τόσο πολύ που σε φοβόμουνα. Φοβόμουνα ότι όριζες πια κάθε μου σκέψη, κάθε μου ανάσα. Κατάντησα να εξαρτιέμαι από τις λέξεις σου, τη διάθεσή σου, το κορμί σου,...
Continue reading
Γράφει ο Χρήστος Κορφοξυλιώτης Ειναι ξημερώματα στην στράτα. Κοιτάω τον ουρανό σαν τον ναυαγό που ξεχάστηκε σε ένα νησί, που είναι παγιδευμένο από καρχαρίες της σκέψης μου. Τρώνε ό,τι πετάω σε αυτούς, ιδέες, ελπίδες, πάθη, σκέψεις. Αλλά τους θαυμάζω όταν το...
Continue reading
Γράφει ο Ανδρέας Σώτος Κι αν η εκείνη μπορούσε να σε ακούσει, θα της έλεγες ότι την αγαπάς, ότι θα έδινες τα πάντα για να την ξαναδείς, πως η φωνή της είναι η ομορφότερη στη γη, ότι ήταν η ζάχαρη στον καφέ σου, η μουσική στην αγαπημένη σου ταινία. Το χάδι ...
Continue reading