Loading posts...
"Εκεινος", εδώ και χρόνια. Χρόνια τώρα είχα γεμίσει το μέσα μου με τόση αγάπη, μέχρι εκείνο το πρωινό που ξύπνησα και κοιτώντας τον καθρέφτη μου είδα μια Έλενα γεμάτη κενά. Δεν έφυγα επειδή δεν τον αγαπούσα, έφυγα για να μην μισήσω αυτό που γινόμουν δίπλα τ...
Continue reading
Γράφει η Ιωάννα Πιτσιλή Είμαι γυναίκα. Χαίρομαι για αυτό. Για χίλιους και ένα λόγους. Ίσως και περισσότερους. Όσο και να προσπαθώ λογαριασμό δεν βρίσκω. Δηλώνω ευγνώμων για την τρέλα μου, τις παραξενιές και τις ιδιοτροπίες μου. Για τα νεύρα...
Continue reading
Κάποιες στιγμές στη ζωή μας είναι μοναδικές και δεν επαναλαμβάνονται ποτέ, μένουν μόνο μέσα στο μυαλό, στη ψυχή και την καρδιά μας. Περπατούσαμε αγκαλιά σαν ονειροπαρμένοι στα πλακόστρωτα δρομάκια της Μακρυνίτσας  και ήταν σαν να είχε σταματήσει ο χρόνος μό...
Continue reading
Γράφει η Μαρίζα Ρίζου Κοίτα να δεις τι έχει γίνει απόψε. Μ’έχει πιάσει μια μελαγχολία. Λίγο η ησυχία στο σπίτι, λίγο το ότι είμαι μόνη μου, ήρθε το μυαλό και στάθηκε πάλι σε σένα. Πέρασε από το χθες για να σταθεί στο σήμερα. Αυτό το σήμερα.. Αχ να ερχόσο...
Continue reading
Μία νύχτα κι ένα τσιγάρο. Μόνο αυτά χρειάζεται ένας άνθρωπος κι οι αναμνήσεις αρχίζουν να χτυπούν ανελέητα χωρίς καν να ρωτήσουν. Μία νύχτα και ένα τσιγάρο χρειάστηκα κι εγώ για να συνειδητοποιήσω πού ήμουν και πώς κατέληξα -όχι εγώ, αλλά ολόκληρη η ζωή μου. Τ...
Continue reading
Εκείνο που μπορώ να υποστηρίξω το υποστηρίζω: ότι ο μόνος δρόμος, ο οποίος δεν μας οδηγεί σε κανένα λάκκο, σε καμιά λακκούβα, σε κανένα κακό συναπάντημα, είναι ο δρόμος της αγάπης, είναι ο δρόμος της τρυφερότητας, είναι ο δρόμος της κατανόησης, είναι ο δρόμος ...
Continue reading
Γράφει η Χ.Δ Μια φορά χρειάστηκε να σε κοιτάξω κατάματα για να ρουφήξεις τη ζωή από μέσα μου. Δεν ήμουν άνθρωπος του έρωτα, όλα έπρεπε να είναι ελεγχόμενα στη ζωή μου. Μέσα σε κουτάκια της λογικής, στοιχισμένα. Η λογική πάντα αφέντευε. Και μαζί της κ η...
Continue reading
Σήμερα τράβηξα το ξέφτι μιας πετσέτας. Έφυγε πέρα ως πέρα. Ξέφτισε κι αυτή όπως η ζωή μου, πάλιωσε σαν την ανάμνηση του τελευταίου φιλιού σου. Πότε ήταν άραγε; Δεν θυμάμαι. Δεν θυμάμαι πια. Σκόρπιες αναμνήσεις που πονάνε! Πάντα πονούσαν, πάντα υπήρχαν εκ...
Continue reading
Γράφει η Ιρρόη Καρυπίδου. Μετά από μερικούς μήνες, είμαι και πάλι εδώ να σας ζαλίσω με τις σοφιστείες μου. Επειδή η πολεμίστρια μέσα μου δεν άφησε ούτε μαξιλάρι, ούτε πούπουλο, είπα να περάσω άλλη μια βόλτα να τα πω, να τα βγάλω από μέσα μου και να τα διαβά...
Continue reading
Γράφει η Purple Rain Ναι, πρέπει να το παραδεχτώ είσαι το ναρκωτικό μου. Το lsd δε λέει τίποτα μπροστά σου. Το μαύρο είναι απλός ατμός. Πως γίνεται και μόνο η σκέψη σου να με ανεβάζει τόσο. Πως γίνεται, μέσα από σένα να βρίσκω εμένα και πάλι. Εκείνο τ...
Continue reading