Μου χρωστάς ένα “για πάντα” και ένα βλέμμα..

Γράφει η Δήμητρα Γιαννοπούλου Μου χρωστάς ένα βλέμμα κι ένα "για πάντα". Έφυγες με κατεβασμένο το κεφάλι. Θυμάσαι; Την τελευταία φορά που βρεθήκαμε, απέφυγες να με κοιτάξεις. Έμπλεκες νευρικά τα δάχτυλά σου και με το βλέμμα σου χαμηλωμένο με αποχαιρέτησες...
Continue reading

Τόσο πολύ σ’αγαπώ, που μπορώ να μηδενίζω, και να αρχίζω απ’ την αρχή!

Γράφει η Σαντίνα Δεναξά Τόσο πολύ σ' αγαπώ που μπορώ να υφαίνω γέφυρες κρεμαστές πάνω από τα φαράγγια του εγωισμού σου και να σ' ανταμώνω με λαχτάρα. Μπορώ να μηδενίζω λάθη και ν' αρχίζω ξανά απ' την αρχή. Να σε αποθεώνω λησμονώντας την θνητή σου φύση...
Continue reading

Μετά το σκοτάδι, έρχεται πάντα το φως!

Γράφει η Αριάδνη Αρβανίτη Δεν ξερω αν ειναι πικρία ή απογοήτευση αυτο που νιώθω! Ξερω πως μου αφήνει μια άσχημη γεύση στα χείλη, σα να ήπια εναν καφε σκέτο μεμιάς και μου πίκρανε τα σωθικά μου! Σα να κολλησε ο χρόνος μοναχα στις άσχημες στιγμές και δεν εχω ...
Continue reading

Σκέψου πως κάποιοι θα πούνε, πως μπορεί και να μην σ’ αγάπησα..

Γράφει η Ελπίδα Γεωργακοπούλου Πολλοί αναρωτιούνται πώς κατάφερα να αλλάξω τόσο πολύ και μπορώ να γελάω με την καρδιά μου, να περνάω ευχάριστα τη μέρα μου, να κοιμάμαι χωρίς έγνοιες το βράδυ, να μη σηκώνομαι μέσα στη μέση της νύχτας ζητώντας να με πάρεις αγ...
Continue reading

Μια βόλτα ανέμελη, στο πουθενά, αυτό μου έχει λείψει..

Γράφει η Κωνσταντίνα Ποζουκίδου Ξέρεις τι έχω νοσταλγήσει περισσότερο από όλα; Τι μου έχει λείψει, τώρα που ζω για να δουλεύω, που ξυπνάω παρακαλώντας να έρθει πάλι το βράδυ και να γυρίσω εκεί ακριβώς από όπου σηκώθηκα; Μα φυσικά, οι ανέμελες μέρες! Και ...
Continue reading

Κάθε “μαζί”, μια υπόσχεση και μια ανάσα..

Γράφει η Χριστίνα Αυγερινίδου Όλα σκιές. Σχήματα ασχημάτιστα και δύσπεπτα. Αδιάφορα όλα. Κλείνω τα μάτια με τροπο κυνικό σε όσα ταλαιπωρούν το πληθος. Κοινωνική αποδόμηση, πετρελαική κρίση, αλλαγές στην παιδεία, περιβαλλοντική καταστροφή. Ανούσιες συζη...
Continue reading

Κάπως έτσι σ’ έχασα, κάπως έτσι μ’ έχασες, και δεν θέλω να ξέρω αν θα ξαναβρεθούμε πια..

Γράφει η Ιωάννα Πιτσιλλή Δεν ξέρω αν όσοι αγαπήθηκαν πολύ είναι αναγκασμένοι κάποτε να ξαναβρεθούν. Και δεν θέλω να ξέρω! Ξέρω ότι είναι πολύ όμορφο να αγαπάς και να αγαπιέσαι! Είναι όμορφη η αγάπη όταν είναι αληθινή. Αμοιβαία. Όταν μπορείς να χαίρεσα...
Continue reading

Μια στιγμή η ζωή μας όλη, κι αυτή ακόμα δεν είναι δεδομένη!

Γράφει η Ελένη Σάββα Η ζωή είναι στιγμές. Τίποτα άλλο, παρά μόνο μικρές στιγμές που την γεμίζουν, που έρχονται και φεύγουν. Στιγμές, που πρέπει να απολαμβάνουμε όσο μπορούμε. Όλα είναι προσωρινά. Κανείς και τίποτα δεν είναι βέβαιο. Εμείς οι άνθρωποι όμως, έχ...
Continue reading

Εκείνον τον άντρα που ερωτεύτηκε τη θλίψη σου, εκείνον να λατρέψεις.

Γράφει η Μπέττυ Κούτσιου Εκείνον τον άντρα που ερωτεύτηκε την θλίψη σου.. Που νανούρισες όλες τις ελπίδες στο στήθος του.. Που μέσα στο δωμάτιο σας φτερούγιζε ο πόνος και εκείνος το γέμιζε με άσπρα πουλιά. Εκείνον να αγαπήσεις σαν θησαυρό. Εκείνον τον...
Continue reading

Μην ξεχνάς να λες σ’αγαπώ στην ίδια τη ζωή

Γράφει η Περσεφόνη Χρυσαφίδου Κάνε την κάθε μέρα να αξίζει Ξυπνάς κάθε μέρα πιο κουρασμένη από την προηγούμενη, με το κεφάλι γεμάτο από σκέψεις για δουλειές που έχεις να κάνεις και υποχρεώσεις που πρέπει να διεκπεραιώσεις. Ξυπνάς κάθε μέρα νιώθοντας π...
Continue reading

Μην ξεκινάς τον καβγά αν δεν είσαι έτοιμος να τον λύσεις στο κρεβάτι, αγάπη μου!

Γράφει η Χριστίνα Ρογκάκου -Άντε παράτα με, σε βαρέθηκα! –Ποιος ήταν αυτός στην φωτογραφία μαζί σου; Που ήσουν; Μίλα γαμω το! Θα σε μαυρίσω αγάπη μου, μην γελάς ειρωνικά. –Μωρό μου, κάτι να έχεις υπόψη σου, τις γυναίκες δεν τις χτυπάνε ποτέ με ρούχα. Κ...
Continue reading

You’ve got mail.. #004

Η Μελίνα κι ο Αλέξανδρος, είναι στα 30 τους, έχουν μεγαλώσει μαζί από παιδιά και τώρα τους χωρίζουν πολλά χιλιόμετρα, καθώς ζουν και δουλεύουν σε διαφορετικές πόλεις.  Πάντα φίλοι, πάντα άνετοι στην επικοινωνία μεταξύ τους, κρατάνε την επαφή τους μέσω… mail. ...
Continue reading
Load More

Editorial

Κι αν δεν πιστεύψεις στο θαύμα, πίστεψε στην ελπίδα σήμερα..

Κι αν δεν πιστεύψεις στο θαύμα, πίστεψε στην ελπίδα σήμερα..

Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου Παράξενα βαραίνει αυτή η μέρα που ξημέρωσε. Λες και το κουβαλάει το κάρμα αυτής της χώρας να δένεται με την ανάγκη, την ελπίδα και το πένθος της μέρας αυτής. Πόσα «βοήθα Παναγιά» μου δεν είπαμε αυτές τις ώρες μπροστά στην καταστρ...
Μ’άλλα λόγια, πρώτοι μάγκες, άλλη μια φορά.

Μ’άλλα λόγια, πρώτοι μάγκες, άλλη μια φορά.

Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου Μπορεί σήμερα όπως θα περνάς στα γρήγορα τις ειδήσεις στα sites, να ακούσεις για μια Εθνική ομάδα Νέων, που πήρε ένα Παγκόσμιο Πρωτάθλημα. Μπορεί να ακούσεις σήμερα στις ειδήσεις στα γρήγορα για τα "χρυσά μωρά" που τίμησαν την Ελ...
Ο δικός μου Πόρος..

Ο δικός μου Πόρος..

Γνήσιο αρσενικό, ανάμεσα σε εκατοντάδες θηλυκά νησιά, ξεχωρίζει με την ήρεμη δύναμη και σιγουριά του. Κουβαλάει την γοητεία του παλιού με την ομορφιά της διαχρονικότητας. Είναι κάποια μέρη, που ήσυχα κι αθόρυβα, μπαίνουν στην ζωή σου και γίνονται κομμάτι από ...
Εγώ, έμαθα πώς αγαπάς, πώς ερωτεύεσαι και πώς φιλάς.. κι ήταν ότι ήθελα να ξέρω για σένα.

Εγώ, έμαθα πώς αγαπάς, πώς ερωτεύεσαι και πώς φιλάς.. κι ήταν ότι ήθελα να ξέρω για σένα.

Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου Κι ότι δεν καταλαβαίνουν οι άνθρωποι μην προσπαθείς να τους το εξηγήσεις. Χαμένος κόπος. Είναι ο κόσμος τους κι ο κόσμος σας. Δυο κόσμοι διαφορετικοί. Εκείνοι συστήνονται με το όνομα, την ηλικία, τη δουλειά, το εισόδημα.. Κ...
Για εκείνο το παράξενο κορίτσι, με τα πολύχρωμα μαλλιά..

Για εκείνο το παράξενο κορίτσι, με τα πολύχρωμα μαλλιά..

Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου Είναι ένα κορίτσι που λες, εδώ στον Πόρο, που τράβηξε την προσοχή μου αυτές τις μέρες. Είναι ένα κορίτσι με παράξενα μαλλιά και λαμπερά μάτια. Ένα κορίτσι που η ψυχή της, αντανακλάται στο ήρεμο χαμόγελό της. Είναι ένα παράξενο ...
Load More

Featured

Τα θαύματα λέγονται έρωτας και τα ζεις με πάθος και πόθο!

Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος Ποια; Τα θαύματα; Με δυο γίνονται! Τα θαύματα γίνονται με δυο, που γίνεται ένα. Τα θαύματα αρχίζουνε με μια αγκαλιά. Με "αχ", που σέρνονται στο τέλος τους. Με γρατζουνιές στην πλάτη. Με σημάδια στα σώματα. Με μουσκεμέν...
Continue reading

Serendipity

Από την Κρήτη γυρίζεις, μα δεν επιστρέφεις ποτέ

Γράφει η Cookie Dough Στο νοτιότερο σημείο της Ελλάδας, μια πόλη είναι ξαπλωμένη νωχελικά μπροστά στη θάλασσα. Στην αλλιώτικη αγκαλιά του Λιβυκού χαμογελάει ηλιόλουστη η Ιεράπετρα, μικρή, μα χωρίς ίχνος "επαρχίας" πάνω της. Κοσμοπολίτικη και πρόσχαρη, νησ...
Continue reading