Loading posts...
Το κάρμα το ορίζουν οι πράξεις και οι επιλογές μας

Το κάρμα το ορίζουν οι πράξεις και οι επιλογές μας

Γράφει η Έφη Παναγοπούλου Η ζωή είναι ένας τόμος με πολλά κεφάλαια. Το κεφάλαιο της γεννήσεώς μας, το κεφάλαιο της πρώτης νιότης του έρωτα, των δυσκολιών μας. Ένας ξεχωριστός ολόκληρος τόμος αυτό το κεφάλαιο, το κεφάλαιο των δυσκολιών της ζωής μας. Το κεφάλ...
Και η σιωπή, απάντηση είναι..

Και η σιωπή, απάντηση είναι..

Γράφει η Έφη Παναγοπούλου Και η σιωπή απάντηση δεν είναι; Συχνά αναρωτιόμαστε γιατί δεν παίρνουμε καμιά απάντηση σε ερωτήσεις, σε προβληματισμούς μας η έστω στις ανασφάλειες μας, που εξωτερικεύουμε. Συχνά μπαίνουμε σε σκέψεις αν είπαμε κάτι παραπάνω από ότ...
Για ότι πιστεύεις και ποθείς μέσα σου να μάθεις να προχωράς…

Για ότι πιστεύεις και ποθείς μέσα σου να μάθεις να προχωράς…

Γράφει η Έφη Παναγοπούλου «Βλέπεις αυτό το δέντρο;» «Όχι, πού είναι;» «Δυο βήματα μπροστά σου» «Δεν βλέπω καθαρά..» «Κάτσε να πάω δυο βήματα να με δεις..» «Μα έκανες δυο βήματα αλλά το δέντρο δεν το βλέπω» «Κάτσε να κάνω παραπάνω..» «Ούτε και τώρα!» ...
Σε ένα “μου λείπεις”, όλα τα ανείπωτα συναισθήματα..

Σε ένα “μου λείπεις”, όλα τα ανείπωτα συναισθήματα..

Γράφει η Έφη Παναγοπούλου Έχεις αναρωτηθεί ποτέ πώς δυο λέξεις μπορεί να κρύβουν όλα τα "σε αγαπάω"; Πώς δυο λέξεις μπορεί να κρύβουν όλα τα αισθήματα, τα συναισθήματα, όλα τα εσώψυχά και τα καλά κρυμμένα θέλω σου; Ξέρεις, αυτά τα θέλω που ούτε στον εαυτό σ...
Μεγάλωσα, μαμά…

Μεγάλωσα, μαμά…

Γράφει η Έφη Παναγοπούλου Μεγάλωσα, μαμά. Μεγάλωσα ξαφνικά ή μάλλον το κατάλαβα ξαφνικά. Θυμάσαι στην παλιά μονοκατοικία, που εσύ μαγείρευες μέσα στο σπίτι και εγώ στη αυλή φώναζα ανά 5 λεπτά "Μαμά, που είσαι;" Εσύ μου απαντούσες "Μαγειρεύω, κορίτσι μου", ...
Τώρα πια, πρωταγωνίστρια στη ζωή μου είμαι εγώ!

Τώρα πια, πρωταγωνίστρια στη ζωή μου είμαι εγώ!

Γράφει η Έφη Παναγοπούλου Είναι και εκείνα τα απογεύματα, εκεί γύρω στις 8, που σε πιάνει αυτή η γλυκιά μελαγχολία, που σε βαζει σε σκέψεις. Σε υποχρεώνει τις σκόρπιες σκέψεις που είχες μέχρι τώρα να τις βάλεις σε τάξη, να βρεις την αρχή την μέση και αν μπο...
Δυο χέρια ενωμένα, αυτό είναι ευτυχία…

Δυο χέρια ενωμένα, αυτό είναι ευτυχία…

Γράφει η Έφη Παναγοπούλου "Για ένα μικρό παιδί ευτυχία είναι να βουτήξει τα χέρια του στα λασπόνερα και τα ανυψώσει χαρούμενο λασπωμένα." Μπέρντραντ Ράσσελ,  «Η κατάκτηση της ευτυχίας». Κάπως έτσι είναι ο ορισμός της ευτυχίας όσο είμαστε παιδιά. Τα λασπ...
Η καρδιά δεν ξεχνάει ποτέ ποιον αγάπησε και ποιον την αγάπησε.. 

Η καρδιά δεν ξεχνάει ποτέ ποιον αγάπησε και ποιον την αγάπησε.. 

Γράφει η Έφη Παναγοπούλου Τι κι αν έπεσες κι έκανες θόρυβο; Εγώ θα σου πω πως δεν έκανες θόρυβο, αλλά φοβήθηκες ότι δεν μπορείς να σηκωθείς, όπως τα μωρά όταν κάνουν τα πρώτα τους βήματα και φοβούνται μην τυχόν και δεν ξανασηκωθούν. Την ασφάλεια αναζητούν ...
Να μετρήσουμε τ΄αστέρια όπως παλιά…

Να μετρήσουμε τ΄αστέρια όπως παλιά…

Γράφει η Έφη Παναγοπούλου Θυμάσαι εκείνα τα καλοκαίρια, εκεί γύρω στις 11, που πηγαίναμε εγώ και εσύ στη θάλασσα; Βάζαμε κάτω τις πετσετούλες μας και κοιτάγαμε τον ουρανό. Όταν είχε πολλά αστέρια ενθουσιαζόμασταν και τα μετράγαμε,κι ας μας έλεγαν ότι δεν κά...
Κάποιες στιγμές δε θέλουν λόγια, μόνο πράξεις

Κάποιες στιγμές δε θέλουν λόγια, μόνο πράξεις

Γράφει η Έφη Παναγοπούλου Και ανοίγεις τα μάτια σου το πρωί, ένα πρωί που θα παρακάλαγες να μην είχες ξυπνήσει, να κοιμόσουν λίγο παραπάνω, μια  χειμέρια νάρκη ή κάτι τέτοιο θα σε έσωζε. Θα ήθελες να έβλεπες ένα κακό όνειρο με στάχτες και κόσμο και φωτιές, ...