Loading posts...
Μου έκλεισε ραντεβού η χαρά, κι εγώ την πίστεψα η ανόητη..

Μου έκλεισε ραντεβού η χαρά, κι εγώ την πίστεψα η ανόητη..

Γράφει η Δώρα Σαμαρά Τα μάτια ανοίγω. Το μόνο που καταφέρνω να δω με το άδειο μου, το κενό μου βλέμμα, είναι το ταβάνι. Ένας ήχος δυνατός κι αφηρημένος ενοχλεί τα αφτιά μου, με αγριεύει. Μουσική! Μουσική ξέφρενη, που δεν την καταλαβαίνω, χαοτική. Έτσι όπως ...
Μην αλλάξεις, μην γίνεις σαν τους άλλους, μην με απογοητεύσεις κι εσύ..

Μην αλλάξεις, μην γίνεις σαν τους άλλους, μην με απογοητεύσεις κι εσύ..

Γράφει η Δήμητρα Διακάκη Γιατί ήρθες κι εσύ τώρα; Γιατί; Καλά δεν ήμουν στην ησυχία μου και στην μοναξιά μου; Ξέρεις τι ωραία τα είχαμε βρει ; Είχα ξεγνοιάσει από τις σκέψεις, τις έγνοιες, τους έρωτες. Είχα ξεμπλέξει από προηγούμενες κολάσεις και ένιωθα...
Εκεί που τελειώνουν οι προσδοκίες, ξεκινάει η ζωή..

Εκεί που τελειώνουν οι προσδοκίες, ξεκινάει η ζωή..

Γράφει η Μαρίσα Παππά Από καιρό τώρα άλλαξα νοοτροπίες και συνήθειες, διαφοροποιήθηκα εσωτερικά. Έβαλα ένα σακίδιο στην πλάτη με τα απαραίτητα, άνοιξα την πόρτα, την έκανα με ελαφρά πηδηματάκια για να μην με πάρει χαμπάρι κανένας ώστε να με καθυστερήσει με...
Κι αν σήμερα δεν επιτρέπω να νιώσω τίποτα είναι γιατί κάποτε, τα ένιωσα όλα, πολύ!

Κι αν σήμερα δεν επιτρέπω να νιώσω τίποτα είναι γιατί κάποτε, τα ένιωσα όλα, πολύ!

Γράφει ο Σάκης Χαλβαντζής Έχουν ήχο τα συναισθήματα! Έναν ήχο που όμως δεν ακούω πια... Αυτοχαρακτηρίζομαι ως «συναισθηματικά ανάπηρος» μιας και φοβάμαι ν’ αναλάβω ξανά την ευθύνη του πληγωμένου. Τρέμω στην ιδέα τούτη. Ακούω συνεχώς ότι είμαι ανήμπορος ν...
Τόσα χρόνια κι ακόμα αναρωτιέμαι, ποιος ήσουν τελικά ρε φίλε;

Τόσα χρόνια κι ακόμα αναρωτιέμαι, ποιος ήσουν τελικά ρε φίλε;

Γράφει η Ιωάννα Νικολαντωνάκη Είχα ανάγκη χτες να σε δω. Ένιωσα τόσα μαζί σου.Ο άνθρωπός μου είπα δεν μπορεί να μην νιώθει πως πονάω Πως πονάω ακόμα για μας. Είναι βλέπεις που είχες πει. Θα είμαι κοντά σου όταν με θες. Είναι και που ήθελα τόσο να το πιστέ...
Μόνο ο άνθρωπος που ρισκάρει είναι πραγματικά ελεύθερος..

Μόνο ο άνθρωπος που ρισκάρει είναι πραγματικά ελεύθερος..

Όταν ελπίζεις, κινδυνεύεις να απογοητευτείς, κι όταν δοκιμάζεις, κινδυνεύεις να αποτύχεις. Ναι, αλλά πρέπει να ρισκάρεις, γιατί ο μεγαλύτερος κίνδυνος στη ζωή είναι να μην ρισκάρεις τίποτε. Ο άνθρωπος που δεν ρισκάρει τίποτε, δεν κάνει τίποτε, δεν έχει τίποτ...
Πώς να δαμάσω τη θέλησή μου να τρέξω στην αγκαλιά σου!

Πώς να δαμάσω τη θέλησή μου να τρέξω στην αγκαλιά σου!

Σήμερα τράβηξα το ξέφτι μιας πετσέτας. Έφυγε πέρα ως πέρα. Ξέφτισε κι αυτή όπως η ζωή μου, πάλιωσε σαν την ανάμνηση του τελευταίου φιλιού σου. Πότε ήταν άραγε; Δεν θυμάμαι. Δεν θυμάμαι πια. Σκόρπιες αναμνήσεις που πονάνε! Πάντα πονούσαν, πάντα υπήρχαν εκ...
Πώς γίνεται δυο άνθρωποι που αγαπήθηκαν, να μην επιτρέπεται να

Πώς γίνεται δυο άνθρωποι που αγαπήθηκαν, να μην επιτρέπεται να

Γράφει η Ιωάννα Νικολαντωνάκη Και τελικά είναι αλήθεια. Μια φορά αγαπάς αληθινά. Μετά απλά συνεχίζεις τη ζωή σου. Και εγώ μη νομίζεις, αυτό κάνω τελικά. Μα είναι αυτές οι ρημάδες οι στιγμές, που όσο πάνε και πληθαίνουν. Είναι εκείνες οι στιγμές που το ...
Τι ειρωνεία να σε λένε Ελπίδα, σ’ ένα κόσμο γεμάτο από σκοτωμένες ελπίδες.

Τι ειρωνεία να σε λένε Ελπίδα, σ’ ένα κόσμο γεμάτο από σκοτωμένες ελπίδες.

Γράφει η Μοσχούλα Σολάκη Είναι Χριστούγεννα ηλίθια! Περασμένες τρεις. Το κρύο σου παγώνει το αίμα και εγώ  βγαίνω έξω για ένα τσιγάρο στα γρήγορα. Στην κυριολεξία το ρουφάω και μπαίνω μέσα, αλαφιασμένη από τον αέρα. Βγάζω την κουκούλα της ροζ ρό...
Σ’εκείνα τα πέτρινα σκαλοπάτια, περίμενα, περιμένω, θα περιμένω.

Σ’εκείνα τα πέτρινα σκαλοπάτια, περίμενα, περιμένω, θα περιμένω.

Γράφει η Θεανώ Διολή Πήγα πάλι σήμερα, εκεί στο ίδιο σημείο, πάω σχεδόν κάθε μέρα, χρόνια τώρα πάω σχεδόν κάθε μέρα σε εκείνο το ίδιο σημείο σ’ εκείνο το σημείο που σε γνώρισα σ΄ εκείνο το σημείο που με φίλησες για πρώτη φορά σ’ εκείνο το σημείο που...