Loading posts...
Δεν έμεινε τίποτα να λεηλατήσεις από έναν άνθρωπο που όσα είχε να δώσει, τα έδωσε.

Δεν έμεινε τίποτα να λεηλατήσεις από έναν άνθρωπο που όσα είχε να δώσει, τα έδωσε.

Γράφει η Δωροθέα Σαμαρά Δευτερόλεπτα πιο μακριά από την καρδιά μου, ένας χτύπος ξένος ακούγεται. Εκατοστά πιο μακριά από το μυαλό μου κι η σκέψη ξεσκεπάζει πτώματα. Θαμμένες εικόνες και λόγια πεθαμένα. Ο μαρμαρωμένος βασιλιάς του κάστρου μου ξυπνά, να υπ...
Πόσα σ’αγαπώ κλείνονται μέσα σε ένα “να προσέχεις αγάπη μου”;

Πόσα σ’αγαπώ κλείνονται μέσα σε ένα “να προσέχεις αγάπη μου”;

Γράφει η Δωροθέα Σαμαρά Φανάρι κόκκινο και περιμένω. Περιμένω παρέα με τη ζεστασιά του αυτοκινήτου, που με σκεπάζει αυτό το κρύο χάραμα. Ένα ζευγάρι με προσπερνάει πάνω σε μία μηχανή και σταματάει μπροστά μου. Η σκέψη μου σκαλώνει πάνω στην όμορφη, νεανική ...
Εγώ θα σου επιστρέψω τα ψεύτικα “σ’αγαπώ” κι εσύ θα με απαλλάξεις από το θυμό μου..

Εγώ θα σου επιστρέψω τα ψεύτικα “σ’αγαπώ” κι εσύ θα με απαλλάξεις από το θυμό μου..

Γράφει η Δωροθέα Σαμαρά Βαδίζω μονάχη στους έρημους δρόμους. Ωρα τρεις το πρωί κι η νύχτα με κοιτά κι αγριεύει. Βλέπω το βλέμμα της κάτω από το αχνό φως του φανοστάτη στο δρόμο. Μια παρείσακτη κι ενοχλητική παρουσία είμαι, ακόμη και για αυτήν. Ο ήχος των τα...
Μικρή η ζωή για να στερείσαι πόθους, “θέλω” και ηδονες..

Μικρή η ζωή για να στερείσαι πόθους, “θέλω” και ηδονες..

Γράφει η Δωροθέα Σαμαρά Ακριβοπληρωμένος εραστής ο πόθος. Ζιγκολό που στολίζει το γυμνό της δέρμα με τα ακριβά φιλιά του. Πέρλα - πέρλα τυλίγονται τα χάδια του γύρω απ'το λεπτό λαιμό της και αργά, πολύ αργά, ακολουθούν το μονοπάτι της σπονδυλικής της στήλης...
Να με κρατάς στην αγκαλιά σου, να σε ερωτεύομαι..

Να με κρατάς στην αγκαλιά σου, να σε ερωτεύομαι..

Γράφει η Δωροθέα Σαμαρά Καθισμένη μπροστά στο παράθυρο, χαζεύω το πέρασμα των εποχών. Κίτρινα φύλλα, ξερά, που στον άνεμο χορεύουν το βαλς των γερασμένων ονείρων, παρασέρνουν μαζί τα καλοκαίρια που έσβησαν και πάλι. Τα ξύλα στο τζάκι σιγοψιθυρίζουν κι αυτά ...
Έγινες η μνήμη που έπαψε ναμε αγγίζει, έπαψε να με πονά!

Έγινες η μνήμη που έπαψε ναμε αγγίζει, έπαψε να με πονά!

Γράφει η Δωροθέα Σαμαρά Το νερό καυτό πέφτει πάνω στο κορμί μου. Ακουμπισμένες οι παλάμες μου στα νοτισμένα πλακάκια, προσπαθούν να αντέξουν όλο το βάρος μου. Περισσότερο εκείνο της μνήμης και των σκέψεων, παρά του ίδιου του κορμιού. Η ανάσα μου αχνή σχη...
Σ’ένα φιλί και σ’ ένα άγγιγμα, η φωτιά τους όλη..

Σ’ένα φιλί και σ’ ένα άγγιγμα, η φωτιά τους όλη..

Γράφει η Δωροθέα Σαμαρά Δυο κορμιά ξαπλωμένα στην άμμο. Το ένα δίπλα στο άλλο. Γυμνά, ντυμένα μόνο με την ανθρώπινη,υπέροχη φύση τους. Το πρώιμο, φθινοπωρινό αεράκι ταξιδεύει την αλμυρά της θάλασσας πάνω στα φτερά του κι ένας ήλιος αλήτης κι ηδονοβλεψίας, κ...
Εκείνη ξέρει, θυμάται, ελπίζει.. νιώθει!

Εκείνη ξέρει, θυμάται, ελπίζει.. νιώθει!

Γράφει η Δωροθέα Σαμαρά Μία πόρτα που τρίζει κι ανοίγει αργά. Ένα μονοπάτι σκοτεινό και υπόγειο χαράζεται μπροστά της. Ξυπόλητα βήματα ακολουθούν αργόσυρτα την κάθοδο. Σανίδια που τρίζουν σε μια σκάλα ξύλινη, παλιά, σάπια. Ένας ήχος ενοχλητικός που ταράζει ...
Ο μόνος δρόμος που αξίζει να περπατήσεις, είναι του σεβασμού.

Ο μόνος δρόμος που αξίζει να περπατήσεις, είναι του σεβασμού.

Γράφει η Δωροθέα Σαμαρά Τα μάτια σου κοιτάνε ψηλά. Καρφωμένο το βλέμμα σου στον ήλιο. Σκιές χορεύουν μέσα τους, σκιές φιλοδοξίας. Την ματαιοδοξία τραβούν από το χέρι και την στήνουν πρώτη στο χορό. Στέκομαι αντίκρυ σου και σε κοιτώ και σιωπηλά αναρωτιέμαι. ...
Μόνο ψυχή μην πάρεις, αυτήν, άστη για μένα..

Μόνο ψυχή μην πάρεις, αυτήν, άστη για μένα..

Γράφει η Δωροθέα Σαμαρά Ο έχων δύο χιτώνες, δίνει τον έναν. Αυτό διδάχθηκα από παιδί και πάντα μοιραζόμουν. Στην αρχή, ό,τι υπήρχε σε πλεόνασμα. Μετά, έδινα ακόμη και τα λίγα μου. Σιγά - σιγά, μέχρι κι εκείνα που δεν έφταναν για μένα. Στο τέλος, εμένα! Τ...