Loading posts...
Χαμογέλα τρυφερά κι άσε τα δάκρυα να χαράξουν το δρόμο τους

Χαμογέλα τρυφερά κι άσε τα δάκρυα να χαράξουν το δρόμο τους

Γράφει η Ειρήνη Σταυρακάκη Μάτια μαραμένα, πόδια δειλά που τρέμουν πάνω σε κάθε χαλίκι. Βιτρίνες στολισμένες με καθετί που βάζει ο νους σου. Γιρλάντες, φανταχτερά περιτυλίγματα δώρων, τάρανδοι, αγιοβασίληδες, όλα αρμονικά συνυφασμένα με το πνεύμα των Χριστο...
Η μάνα που είναι φως και χάδι!

Η μάνα που είναι φως και χάδι!

Γράφει η Ειρήνη Σταυρακάκη Χέρι γνώριμο σ’ αγγίζει. Πλέκει μαλλιά κι αμέσως γυρίζει. Δεν θα ρωτήσει το πώς το γιατί. Ξέρει τα πάντα, η γνώση ειν’ απλή. Φέρνει τη ζέστη, το κρύο σαν βγει. Είναι το κύμα βαθιά στην ψυχή. Σου δείχνει τον κόσμο, όσο μπορεί. Κ...
Πάτα pause και απόλαυσε την διαδρομή! Δεν θα μπορέσεις να την ξαναζήσεις!

Πάτα pause και απόλαυσε την διαδρομή! Δεν θα μπορέσεις να την ξαναζήσεις!

Γράφει η Ειρήνη Σταυρακάκη Μάτια κατακόκκινα στο χρώμα του μήλου. Σκούρες κηλίδες περικυκλώνουν το καφέ που υπάρχει στο βάθος. Χείλη ρυτιδιασμένα, τραχιά, περιμένουν με χάρη τις πρώτες σταγόνες. Δεν θυμάμαι κάτι άλλο να σου πω. Τα χρώματα μόνο είχαν αλλά...
Μα δεν γίνεται σου λέω να πονάει η αγάπη..

Μα δεν γίνεται σου λέω να πονάει η αγάπη..

Γράφει η Ειρήνη Σταυρακάκη Δε γίνεται η αγάπη να πονάει, δεν μπορεί να κάνει τις πληγές να τσούζουν μόλις τις ακουμπάμε. Η αγάπη θέλει αγάπη, όχι ψέμα, όχι φόβο, όχι δειλία. Η αγάπη όμως για να γίνει αγάπη πρέπει να περάσει βήμα βήμα τον περίπλου του Οδυ...
Η καρδιά που αντέχει στον πόνο, αντέχει και στο φως

Η καρδιά που αντέχει στον πόνο, αντέχει και στο φως

Γράφει η Ειρήνη Σταυρακάκη -Πώς ενώνονται , τρέμουν οι καρδιές; -Ποιος θ’ απαντήσει; Τίποτα, κανείς… Άφησες πλάνα, στιχάκια και λόγους. Έφυγες ξαφνικά, χωρίς γυρισμό. Το «αντίο» λέξη μεγάλη, λέξη βαριά. Πού να πετάξει; Δεν είχε λόγο, δεν είχε αιτία...
Θα μιλάμε πάντα με λέξεις κι ας είναι και παράφωνες..

Θα μιλάμε πάντα με λέξεις κι ας είναι και παράφωνες..

Γράφει η Ειρήνη Σταυρακάκη. Γιατί φωνάζεις; -Συγγνώμη… Συζητάς με τις ώρες, μπερδεύεις τα λόγια σου. Απ’ το θυμό σου χύνεις τον καφέ και σπας την αγαπημένη σου κούπα σε κομμάτια. Ξεσπάς στο χαρτί και σκηνοθετείς εικόνες μοντάζ στο μυαλό. Γιατί; Δε χρειάζε...
Κάνε τα “θέλω” σου, “μπορώ” και ζήσε τα σε κάθε εποχή!

Κάνε τα “θέλω” σου, “μπορώ” και ζήσε τα σε κάθε εποχή!

Γράφει η Ειρήνη Σταυρακάκη. Θέλω να κλείσω το φως και να πιω το σκοτάδι. Να ‘χει γεύση πικρή ή γλυκιά; Δεν ξέρω… Οι σκέψεις δε μ’ αφήνουν να καταλάβω. Μπερδεύω τις γεύσεις. Λες και το κάνουν επίτηδες και δε μ’ αφήνουν να συγκεντρωθώ. Ίσως φταιν τα κεριά που ...
Η φιλία μας ένα πεντάγραμμο γεμάτο ήχους!

Η φιλία μας ένα πεντάγραμμο γεμάτο ήχους!

Γράφει η Ειρήνη Σταυρακάκη «Φιλία λέξη ιερή, Φιλία λέξη θεία, Που γράφεται μες στην καρδιά Και όχι στα θρανία». Αράδες, στιχάκια, ποιήματα που μαθαίνουμε μέσα από ημερολόγια ή συνθέτουμε μόνοι μας με λέξεις της καθημερινότητας. Λέξεις που ίσως έ...
Βάλε στον ουρανό, τα χρώματα της ψυχής σου

Βάλε στον ουρανό, τα χρώματα της ψυχής σου

Γράφει η Ειρήνη Σταυρακάκη. Προχωράς μόνος με μια τσάντα στο χέρι και με μπουφάν τσαλακωμένο στο πλάι. Δε ξέρεις πού πας. «Όπου με βγάλει», λες και προχωράς. Το χρώμα που φόρεσες είναι το μαύρο. Δεν ήταν πάντα το μαύρο. Σου άρεσαν τα φωτεινά χρώματα: κίτρινο...
Μικρή η πανοπλία του κι εκείνος πολύ μεγάλος για να χωρέσει

Μικρή η πανοπλία του κι εκείνος πολύ μεγάλος για να χωρέσει

Γράφει η Ειρήνη Σταυρακάκη Έμαθε να διαβάζει το βλέμμα της σιωπής, να μετρά τα σύννεφα και να περνά το δρόμο μονάχος. Πού να πηγαίνει; Μέρα φθινοπωρινή, σιωπηλή. Αρώματα σκουριασμένου σιδήρου και φρέσκου ψωμιού στο δρόμο. Κανείς δεν κινείται. Μαγαζιά μπο...