Loading posts...
Δώσε μου λίγη από την θάλασσά σου

Δώσε μου λίγη από την θάλασσά σου

Γράφει η Ειρήνη Σταυρακάκη. Όπως εσύ, έτσι κι εγώ, έμαθα να πετώ στον ουρανό. Αέρας. Πότε απαλά, πότε ορμητικά αγγίζει το σώμα σου παντού. Οι ουρανοί γύρω σου είναι πολλοί. Με συννεφιά και με λιακάδα. Σ’ αρέσει κι η χαλαρή βροχή, μια αφορμή να πλύνεις το ρο...
Απόφυγε το “λίγο” και ζήσε στο “πολύ”

Απόφυγε το “λίγο” και ζήσε στο “πολύ”

Γράφει η Ειρήνη Σταυρακάκη. Πόσες φορές ζήτησες χαμόγελο; Το χαμόγελο είναι ένας σπάνιος αστερίας στα βάθη του ωκεανού. Ειδικά εκείνο το χαμόγελο που κοιτάζει με κιάλια καρφωμένα στη καρδιά. Δεν το συναντάς κάθε μέρα στο δρόμο σου. Σπάνια βγαίνει τσάρκα. ...
Δεν ανήκεις σ’ετούτο τον κόσμο μάτια μου

Δεν ανήκεις σ’ετούτο τον κόσμο μάτια μου

Γράφει η Ειρήνη Σταυρακάκη. Ένα πενιχρό φως κι έξω σκοτάδι. Έχεις κλείσει την πόρτα, χαζεύεις τις λαίμαργες κηλίδες στο τζάμι του καθιστικού. Η μια κηλίδα κατασπαράζει την άλλη και τρέχει... Τρέχει γρήγορα και σπάει σε κομμάτια. Τικ τακ... Τικ τακ... Ο ήχ...
Η καρδιά αντέχει τον ολοκληρωτικό πόνο, μόνο μια φορά..

Η καρδιά αντέχει τον ολοκληρωτικό πόνο, μόνο μια φορά..

Γράφει η Ειρήνη Σταυρακάκη. Μια φορά θα πονέσει η καρδιά. Πόνος βαρύς, δε μπορείς να τον αγγίξεις, με τις βελόνες του χώνεται βαθιά μες στο πετσί σου και σ’ αφήνει σημάδια. Σημάδια που καίνε, σου δηλητηριάζουν φλέβα- φλέβα όλο σου το κορμί. Πολλές φορές αν ε...
Οι πιο σημαντικοί άνθρωποι θα περάσουν αθόρυβα απ’τη ζωή σου

Οι πιο σημαντικοί άνθρωποι θα περάσουν αθόρυβα απ’τη ζωή σου

Γράφει η Ειρήνη Σταυρακάκη. Οι πιο πολλοί άνθρωποι περνούν από τη ζωή μας αθόρυβα, χωρίς να αφήσουν πατημασιές και σημάδια. Ο καιρός σβήνει με το φύσημα του ανέμου σιγά σιγά τη θύμησή τους. Κάποιοι άλλοι όμως, τη σταμπάρουν με σφραγίδες, χρώματα, με επιδέξιε...
Κοίτα ψηλά και βρες τη δύναμη που αναζητάς!

Κοίτα ψηλά και βρες τη δύναμη που αναζητάς!

Γράφει η Ειρήνη Σταυρακάκη. Χρειάζεσαι χρόνο για να χαμογελάσεις. Κάθε βήμα είναι πληγή. Πληγή είτε ρηχή είτε βαθιά. Δε σε νοιάζει καθόλου. Ξέρεις το λάθος βήμα και γυρνάς πίσω. Διστάζεις; Δειλιάζεις; Λίγο απ' όλα. Ο,τι κι αν πέρασες δεν είναι πολύ. ...
Την πιο μεγάλη αλήθεια στη ζωή, την λένε αγάπη

Την πιο μεγάλη αλήθεια στη ζωή, την λένε αγάπη

Γράφει η Ειρήνη Σταυρακάκη. Από μικρή με έμαθαν να λέω την αλήθεια. Αλήθειες όμως που δε πληγώνουν, καθημερινές, μακιγιαρισμένες ή ξεκάθαρες που δε μπορούν να σκοτώσουν μονάχα να γρατζουνίσουν. Η πιο μεγάλη αλήθεια εκεί που τρίζουν τα δόντια σου, τρέμουν τα ...
Άσε με να κάνω βουτιά στην φαντασία σου

Άσε με να κάνω βουτιά στην φαντασία σου

Γράφει η Ειρήνη Σταυρακάκη. Άσε με να κυνηγήσω τη φαντασία σου. Δε ξέρω πώς είναι, δεν το χω ξανακάνει. Κρατάω στο ένα χέρι μπαλόνια με κορδέλες πολύχρωμες, στο άλλο χέρι κάτι μισοφαγωμένα κλειδιά. Λες να η φτάσω; Θα ‘ναι ψηλά; Όπου και να ‘ναι δε μπορεί ό...
Εκείνη που έμαθε να βλέπει καλύτερα στο σκοτάδι

Εκείνη που έμαθε να βλέπει καλύτερα στο σκοτάδι

Χαρούμενη, μέσα στο φως. Μάγουλα κατακόκκινα, χείλη ζεστά, μάτια σμιλεμένα. Μάτια μικρά σφιγμένα στην αγκαλιά του χαμόγελού της.  Μια μέρα στα χρώματα της άνοιξης και του καλοκαιριού. Μια μέρα διαφορετική απ’ τις άλλες. Επιστρέφει σπίτι. Αφήνει την τσάντα τ...
Να μ’αγκαλιάζεις με τα θέλω σου

Να μ’αγκαλιάζεις με τα θέλω σου

Γράφει η Ειρήνη Σταυρακάκη. Θέλω ν’ ακούσω για τις βραδιές που ξενύχτισες πάνω απ’ το κινητό σου περιμένοντας για ένα μήνυμα που δεν ήρθε ποτέ. Ένα μήνυμα θαμπό, όπως το τζάμι που τρέμει στην επαφή με την ανάσα σου και στο άκουσμα της φωνής σου. Θέλω ν’ ακού...