Loading posts...
Στα θαμμένα πάθη άφησες τον εαυτό σου και δε πρέπει.

Στα θαμμένα πάθη άφησες τον εαυτό σου και δε πρέπει.

Γράφει η Ειρήνη Πυλαρινού Υπάρχουν μυστικά για σένα που τα κρατάς βαθιά μέσα σου. Μένουν θαμμένα, μυρίζουν νοσταλγία και μοναξιά. Μυστικά με θλίψη, ντροπή κι ενοχές, πληγώνουν συνέχεια το αύριο και μισούνε το χθες. Μυστικά με μορφές από παλιές αναμνήσεις, π...
Δε θα σε αφήσω να φύγεις ποτέ ο,τι και να γίνει!

Δε θα σε αφήσω να φύγεις ποτέ ο,τι και να γίνει!

Γράφει η Μαρία Σκαμπαρδώνη Λείπεις, όμως δεν έφυγες ποτέ από το μυαλό και την καρδιά μου. Έφυγες και άφησες πίσω σου μόνο αναμνήσεις και παλιές φωτογραφίες. Η απουσία σου σφίγγει την καρδιά μου και μερικές φορές με πνίγει. Με ξεγέλασες, μου είχες υποσχεθεί ...
Κάνε τη κάθε στιγμή να μετράει και άσε το χθες!

Κάνε τη κάθε στιγμή να μετράει και άσε το χθες!

Γράφει η Αριάδνη Τρέχει το μυαλό. Ταξιδεύει και σε πηγαίνει σε παλιές καλές εποχές. Χαμογελάς όταν θυμάσαι τους πρώτους έρωτες και τις «αιώνιες» αγάπες, αλλά και τις απίστευτες δουλειές που έκανες, άσχετες εννοείται με το αντικείμενο που σπούδασες. Μόνο ...
Αγάπη είναι, να θέλω τα μάτια σου να γελάνε, ακόμα κι αν δεν κοιτάνε εμένα!

Αγάπη είναι, να θέλω τα μάτια σου να γελάνε, ακόμα κι αν δεν κοιτάνε εμένα!

Γράφει η Έφη Παναγοπούλου Δεν θέλω να με αγαπήσεις. Δεν θέλω να με ερωτευτείς, ούτε όρκους και λόγια μεγάλα να πούμε. Ξέρω, θα πληγωθείς πάλι, ξέρεις ότι θα σε πληγώσω για άλλη μια φορά. Δεν θέλω να περπατήσεις στο σταυροδρόμι μου, ούτε να μπεις στο μονοπάτ...
Πάνε τα χρόνια που χορεύαμε ξυπόλητες στη βροχή..

Πάνε τα χρόνια που χορεύαμε ξυπόλητες στη βροχή..

Γράφει η  Ειρήνη Σταυρακάκη Και κάπως έτσι μας βρίσκει το τέλος της μέρας. Αφημένους , γεμάτους παράπονα και με μάτια κλειστά. Άγχος και θλίψη για όσα όνειρα έμειναν σκονισμένα στο συρτάρι ,παρέα με κάτι μισοσβησμένα αποτσίγαρα στο πάγκο της κουζίνας. Δεν υ...
Μου λείπεις..

Μου λείπεις..

Γράφει ο Τριστάνος Μου λείπεις, όπως η πολύτιμη βροχή, που δίνει ζωή στα διψασμένα δένδρα. Όπως ο ζωογόνος ήλιος, που δίνει φως στα μακρινά αστέρια του. Μου λείπεις, όπως το αναγκαίο οξυγόνο, που θα δώσει λίγες ακόμη μέρες ζωής στον ετοιμοθάνατο. ...
Να γέμιζαν τα γόνατά μου χίλιες γρατζουνιές ξανά..

Να γέμιζαν τα γόνατά μου χίλιες γρατζουνιές ξανά..

Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος Κοίτα τώρα να δεις μια νοσταλγία που με έπιασε έτσι ξαφνικά! Ήθελα λέει, να γύριζε ο χρόνος πίσω στα παλιά. Ήθελα σήμερα το πρωί, να με ξύπναγε η μάνα μου νωρίς, από τις επτά, κι η κούπα με το γάλα μου να ήτανε στο τραπέζι. Να μ...
Η Αγάπη, είναι πάντα μέσα σου. Κρύβεται από εσάς τους “δυνάτους”

Η Αγάπη, είναι πάντα μέσα σου. Κρύβεται από εσάς τους “δυνάτους”

Γράφει η Μπέττυ Κούτσιου Στην άκρη της λίμνης κάθονταν τρεις κοπέλες και ένα αγόρι. Η νοσταλγία, η δυστυχία, η αγάπη και ο εγωισμός. Μαλώνανε για το ποιος είναι ο πιο δυνατός από όλους. Εγώ, είπε η νοσταλγία κάθομαι και κλαίω όλη μέρα εδώ στο όχθες της...
Τι να απέγινε εκείνο το παιδί με τα αθώα μάτια;

Τι να απέγινε εκείνο το παιδί με τα αθώα μάτια;

Γράφει η Ειρήνη Σταυρακάκη. Περπατώ σκεπτικός στην οδό Κ….. δεν έχει πολύ φως. Το σκοτάδι καταβροχθίζει μία προς μία τις λεπτές λάμψεις του κεντρικού προβολέα. Η κυρία δεξιά χαζεύει μια οθόνη. Γελά διακριτικά. Τι να βλέπει; Εικόνες; Μηνύματα; Το γέλιο οικείο ...