Loading posts...
Τα χέρια σου μου λείπουν περισσότερο από κάθε τι δικό σου.

Τα χέρια σου μου λείπουν περισσότερο από κάθε τι δικό σου.

Γράφει η Σαντίνα Δεναξά Έμαθα τι θα πει ορφάνια την μέρα που χωρίσαμε. Σκληρή λέξη! Μια πιο σκληρή η πραγματικότητα που περικλείει. Θα σκεφτόταν κανείς πως ορφανεύει από μάνα μόνο κι όχι άδικα. Τόσο άδολη αγάπη που μπορεί κανείς να βρει; Όμως εγώ ορφά...
Πόνος ήταν η στιγμή που σε έχανα, κι εσύ δεν το κατάλαβες ποτέ..

Πόνος ήταν η στιγμή που σε έχανα, κι εσύ δεν το κατάλαβες ποτέ..

Γράφει η Βαλέρια Γιώτη Πέρασε ο καιρός και σταμάτησα να υπολογίζω μέρες και βδομάδες που έχω να σε δω, ίσως έγιναν μήνες πια που συντηρούν με καθωσπρεπισμό «τον πάγο» μέσα μου. Δε σε βλέπω, δε σε ακούω και η μεγαλύτερη κατάρα να με κατατρέχει… έχω πλέον ξεχ...
Πουτάνα όλα μέσα μου. Τα κατάφερες κορίτσι μου.

Πουτάνα όλα μέσα μου. Τα κατάφερες κορίτσι μου.

Γράφει ο GA.NF Πουτάνα όλα είπες και ανησύχησα και τραβήχτηκα! Και σε άφησα, γιατί δεν είχα δύναμη να σου κρύψω ότι πόναγα εκείνη την ώρα, δεν είχα δύναμη να με αντιμετωπίσω, δεν είχα δύναμη να μην σε πληγώσω παραπάνω. Φοβήθηκα μήπως κάνεις κακό στον εαυτ...
Αυτό που ξέχασες είναι πως μου ανήκω και μπορώ να με πάρω πίσω …

Αυτό που ξέχασες είναι πως μου ανήκω και μπορώ να με πάρω πίσω …

Γράφει η Άννα Βήχου Το όνομα μου είναι Άννα.... Μα σου επέτρεψα να με φωνάζεις μητέρα όταν η ανάγκη σου για θαλπωρή σε μετέτρεπε σε αγρίμι. Σε άφησα να με φωνάζεις "γυναίκα μου" όταν σε έπνιγε η μοναξιά του εαυτού σου. Με λένε Άννα... Και σου επέτρεψα ν...
Τον έρωτά μας μπορεί να τον σκοτώσαμε, αλλά δεν θα τον ξεφτιλίσουμε..

Τον έρωτά μας μπορεί να τον σκοτώσαμε, αλλά δεν θα τον ξεφτιλίσουμε..

Γράφει η Κέλλυ Μπόζα Κοίτα με. Κοίτα εμένα, όχι το πάτωμα. Μην ανάβεις άλλο τσιγάρο για να αποφύγεις δήθεν τυχαία το βλέμμα μου. Είμαι απέναντι σου και απόψε θα τα πούμε όλα. Έφτασε η στιγμή που δεν είμαστε ο ένας πλάι στον άλλον, αλλά απέναντι. Σήκωσε...
Κουράστηκα να προσπαθώ για κάτι που για σένα δεν υπήρξε ποτέ..

Κουράστηκα να προσπαθώ για κάτι που για σένα δεν υπήρξε ποτέ..

Γράφει η Cookie Dough Αντέχω, δες με.. αντέχω ακόμα.. ανάμεσα σε εφιαλτικές ημικρανίες και δυνατά παυσίπονα, τη μια βουλιάζοντας σε χάπια και αλκοόλ και την άλλη γελώντας με το ζόρι, αντέχω.. Αντέχω, υπομένω, περιμένω και συχνά επιμένω.. Έτσι, απλά. Υπάρχ...
Θέλει κότσια να σε μαζεύεις την σωστή στιγμή και να φεύγεις..

Θέλει κότσια να σε μαζεύεις την σωστή στιγμή και να φεύγεις..

Γράφει η Ιωάννα Πιτσιλή Περπατάω αμέριμνη κατά μήκος της παραλιακής. Φυσάει αλλά καθόλου δεν με απασχολεί. Τις λατρεύω τις βόλτες στη θάλασσα. Η Μύρια λέει πως το περπάτημα δίπλα από το υγρό στοιχείο την βοηθάει πολύ στο πρόβλημα που έχει με τις ημικρανίες....
Μην θεωρείς δεδομένη την επιστροφή. Κάποτε η πόρτα κλείνει, οριστικά.

Μην θεωρείς δεδομένη την επιστροφή. Κάποτε η πόρτα κλείνει, οριστικά.

Γράφει ο Κωστής Παναγιωτόπουλος Το χέρι της βρίσκεται ήδη στο πόμολο της πόρτας αλλά το πρόσωπο της σε κοιτά και εκεί καταλαβαίνεις άλλη μια φορά πως ότι σου είπε το εννοεί και σαν να μην έφτανε η μια φορά τα επαναλαμβάνει όλα, ξανά και ξανά. «Θεωρώ πως ότι ...
Μπορούσα να σε γονατίσω, αλλά επέλεξα να σε αγαπήσω. Έτσι ήμουν εγώ.

Μπορούσα να σε γονατίσω, αλλά επέλεξα να σε αγαπήσω. Έτσι ήμουν εγώ.

Γράφει η Ιωάννα Νικολαντωνάκη Είναι και αυτή η ήττα που νιώθω ακόμα σαν σε φέρνω στη σκέψη μου. Μια απογοήτευση και ένα γαμημένο γιατί. Φαντάσου μια ψυχή παιδική, μια ψυχή που με βία της στέρησαν την αγκαλιά που μέσα ένιωθε ασφάλεια και ζεστασιά. Έτσι έφτα...
Όλα σαν την πρώτη φορά, εκτός από τον πόνο. Εκτός από το τέλος μας..

Όλα σαν την πρώτη φορά, εκτός από τον πόνο. Εκτός από το τέλος μας..

Γράφει η Κέλλυ Φίλικα Δεν έχω κάποιο τίτλο να βάλω σε αυτό το τέλος. Είναι τόσες πολλές οι εικόνες που δε μπορώ να τις περιγράψω μέσα σε λίγες λέξεις. Σήμερα ξύπνησα με την είδηση σου ότι φεύγεις, και μάλλον ξύπνησα απότομα. Μιλήσαμε και κανονίσαμε να βρε...