Γράφει η Έφη Παναγοπούλου
Πόσο εύκολη θα ήταν η ζωή μας, αν παραδεχθούμε ότι κάτι πέθανε, έκλεισε, έκανε τον κύκλο του. Πόσο δύσκολο φαντάζει στο μυαλό μας, ότι χάθηκε για πάντα. Πόσο εύκολο θα είναι όμως να το αποχαιρετήσουμε και να του ευχηθούμε καλή τύχη;
Ο κάθε άνθρωπος έχει να πραγματοποιήσει ένα ταξίδι που λέγεται ζωή, με συνεπιβάτη τα όνειρα. Στο ταξίδι αυτό γινόμαστε πλοία, καράβια, βαρκούλες, λιμάνια, μέχρι να φτάσουμε στην Ιθάκη και να πιούμε νερό. Πόσο διψασμένοι ξεκινήσαμε και πόσο χορτάτοι από εικόνες φτάνουμε στην πηγή, στη Ιθάκη μας; Στο ταξίδι αυτό χωράνε ανεκπλήρωτοι έρωτες, χαμένοι κύκλοι, μισές σχέσεις, φόβοι, τέρατα, αγάπη , πρίγκιπες, κάστρα. Πόσα συναισθήματα χωράνε μέσα σε αυτό το ταξίδι;
Ο κύκλος που φοβάσαι να κλείσεις, οι φόβοι που θρέφεις. Ο Καβάφης λέει “τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας, τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις, αν δεν τους κουβαλείς μες στην ψυχή σου, αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου”. Τα τέρατα ζουν μέσα σου. Στο χέρι σου είναι να τα καταστρέψεις ή να τα ταΐσεις και να τους δώσεις νερό.
Στο ταξίδι αυτό θα δεις καταπιεσμένα όνειρα, ματωμένα θέλω. Ζήσε, κάνε τα όνειρα συνοδηγούς σου και προχώρα μπροστά. Κοίτα στα μάτια τον προορισμό σου, γιατί τα καταπιεσμένα ένστικτα σου μια μέρα θα σε εκδικηθούν.
Έρωτας, φιλιά, σεξ, αγάπη, απόλαυσέ τα αυτά. Πρέπει να είναι οι φίλοι σου στη διαδρομή σου. Έτσι είναι η ζωή, όταν φτάσεις στον προορισμό και κοιτάξεις πίσω σου να έχεις φτιάξει ωραίες εικόνες από όπου πέρασες σε όλη την διαδρομή σου, να έχεις φτιάξει ωραία πράγματα, ωραία συναισθήματα χαράς. Να έχεις κλείσει κύκλους, να έχεις δαμάσει τα απωθημένα σου, να έχεις μαζέψει τα αχαλίνωτα ένστικτα σου, να έχεις ζήσει στο τέρμα τον έρωτα, να μην τον φοβηθείς, να έχεις δώσει νερό στα τέρατα σου και μετά να τα αποχαιρετήσεις να πάνε στο καλό μακριά από εσένα και τον προορισμό σου.
Αυτό να αναζητάς στο τέλος της ημέρας, να κοιτάς πίσω σου και να νιώθεις υπερήφανος για όσα έφτιαξες με τα δικά σου χέρια, με τα δικά σου όνειρα, με τα δικά σου μπορώ.
