Γράφει η Λία Ευαγγελίδου
Πόση οργή, ποση θλίψη έχω μέσα μου βλέποντας γυρω μου ανθρώπους σε βολεμενες πραγματικότητες.
Ειτε γιατί φοβήθηκαν να ρισκάρουν γι’ αυτο που γουσταρουν, είτε γιατί η εικόνα τους προς τα έξω ήταν πιο σημαντική από τα θέλω τους, ειτε γιατι η γνώμη του κόσμου είχε μεγαλύτερη σημασία από τους ίδιους.
Μόνο που ο κόσμος είτε κάνεις είτε όχι πάντα θα λέει. Οποτε είναι άδικο να ζεις μια ζωη μιζερη, ανεραστη, ανιαρη και να δικαιολογεις την ύπαρξη σου, να φυτοζωεις και ολα αυτα για τα πρεπει των αλλων .
Μια φορά ζούμε ξυπνήστε,. Ο,τι μπορεί να μας χαρίσει ευτυχία το κυνηγάμε δεν το πετάμε.
Δώστε αξία στο χρόνο που έχετε στη διάθεση σας. Αγάπες που χάθηκαν λόγω εγωισμού, λέξεις που δεν ειπώθηκαν από πείσμα, όνειρα που δεν πραγματοποιηθηκαν λόγω φόβου και κρυφτηκαν πισω απο την δειλία. Ανείπωτα λόγια, σιωπές, ατελείωτες σιωπές.
Μιλάτε στους ανθρώπους που αγαπάτε.
Παλεψτε γι αυτό που θελετε, γι αυτο που θελει η καρδιά σας.
Κάνετε κατι για εσας. Πείτε ότι νιώθετε στους ανθρώπους πριν γίνουν φωτογραφίες.
Να τα ξοδεύετε τα σ’αγαπώ σας, τα μου λείπεις, τα σε χρειάζομαι στον άνθρωπο σας.
Γιατί να υπάρχουν τόσα αν στη ζωή μας, αν το είχα κάνει αυτό, αν το είχα κάνει εκείνο και πάει λέγοντας.
Ρισκαρετε να κάνετε αυτό που θέλετε είτε κερδίσετε είτε οχι.
Μια γαμημενη ζωη την εχουμε και δεν ξερουμε ποτε θα τελειωσει.
Το ρίσκο είναι καλύτερο από αναπάντητα ερωτήματα.
Στην τελική αν χάσεις θα μάθεις κι αν κερδίσεις θα είσαι ευτυχισμένος.
Δεν υπάρχει δεν μπορώ αλλά δεν θέλω. Κι αν θέλουμε όλα τα μπορούμε.
Να θυμαστε.
Οποιον θέλει οι μοίρες τον οδηγούν όποιον δεν θέλει τον σέρνουν.
Μικρή η ζωή για να την ζούμε μόνο με τα πρέπει. Ας βάλουμε μπροστά τα θέλω,αυτά έχουν σημασία και τότε θα βρεθεί λύση και για τα πρέπει.
