Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου
Και αν σου πουν πως ο έρωτας περνάει από το μυαλό, μην τους πιστέψεις.
Ο έρωτας περνάει κατευθείαν από την καρδιά. Σαν ένα ηλεκτροσόκ που σε ξυπνάει ενώ κοιμόσουν, ενώ είχες πέσει σε χειμερία νάρκη.
Έτσι τόσο ηλεκτρικά και καυστικά, σαν να περνάει το ρεύμα από τη σάρκα σου και να σε τινάζει. Να σε μουδιάζει, στο μυαλό πρώτα από όλα. Γι’ αυτό σου λέω, από την καρδιά περνάει. Από τα μάτια που θα έδιναν τα πάντα για μια ματιά επάνω του, τα χείλη που θέλουν να ακουμπήσουν πάνω στα δικά του χείλη, τα χέρια που θέλουν να τον αγγίξουν σαν ένα πολύτιμο χρυσαφένιο κόσμημα, το σώμα που τον τραβάει σαν μαγνήτης και κολλάει επάνω στο δικό του σώμα.
Όλες οι αισθήσεις δουλεύουν σαν ένα καλοκουρδισμένο ρολόι μόνο και μόνο για εκείνον εκεί τον ένα. Τον έρωτα που περνάει από παντού και τα στροβιλίζει όλα για να σε κάνει να πετάς σαν τον αετό αγέρωχο στα πέρατα του ουρανού.
Το μυαλό;
Ποιο μυαλό; Που κολλάει το μυαλό σε όλη αυτή την ιστορία που ονομάζεται έρωτας;
Σε όλο αυτό το μεγάλο δημιούργημα του κόσμου που σε κάνει να ταράζεσαι σαν το ψάρι όταν βγαίνει από τη θάλασσα και δεν έχει αέρα για να ζήσει.
Το μυαλό κολλάει με τον έρωτα μόνο όταν περνάει σαν σφαίρα από μέσα του και τα τινάζει όλα. Όταν θα έρθει το τέλος που η μηχανή σου μυαλού σου θα αρχίζει να τα καταστρέφει όλα. Έτσι, επειδή κάτι σου θόλωσε το μυαλό και πρέπει να τον σβήσεις.
Γι’ αυτό σου λέω, άσε το μυαλό για το τέλος. Για το τέλος που θα το χρησιμοποιήσεις και θα βάλεις σε κουτιά τις σκέψεις που ποτέ δεν τόλμησες να κάνεις στην αρχή εκείνου του μεγαλοπρεπούς, μοναδικού έρωτα.
Μα είναι μοναδικός, ένας και όλος δικός σου.
Ανατριχίλα σε όλο της το μεγαλείο σου λέω. Από εκείνη που μόνο με τη σκέψη του φτιάχνει ο κόσμος σου. Νιώθεις ο σημαντικότερος, ομορφότερος, ευτυχέστερος άνθρωπος πάνω στη γη.
Άσε την καρδιά σου να κάνει τη δουλεία που της πρέπει και βάλε το μυαλό στην άκρη.
Καρδιά, μυαλό ένα μηδέν.
Έρωτας φίλε μου, έρωτας!
