Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Μετράς το χρόνο προσεκτικά.
Δεν σου περισσεύει. Παίζεις εδώ και καιρό στις καθυστερήσεις.
Παίζεις εδώ και καιρό με χρόνο δανεικό.
Και τώρα πια, ξέρεις.
Ξέρεις πως μέτραγες το χρόνο γιατί ήξερες πως όταν μηδενίσει, το παρακάτω θα είναι η μόνη επιλογή.
Κι ας είναι η επιλογή που δεν θέλησες ποτέ.
Κι ας είναι η επιλογή που δεν είχες ανάγκη ποτέ.
Το “παρακάτω” σου, δεν το διάλεξες, σου το διάλεξε.
Το “παρακάτω” σου δεν το ζήτησες ποτέ.
Σου το παρέδωσε μαζί με τις σιωπές.
Σου το χάρισε μαζί με τα ανείπωτα.
Δεν χρειάστηκες ποτέ λόγια κι εξηγήσεις.
Δεν θέλησες ποτέ να ξεστομίσεις ερωτήσεις και απορίες.
Σε ετούτο το χορό των μασκαράδων, εσύ δεν φόρεσες μάσκα ποτέ.
Σε ετούτο το χορό των μασκαρεμένων, εσύ δεν ντύθηκες ποτέ άλλο από τον εαυτό σου.
Γι’αυτό και δεν είχες ανάγκη να εξυπηρετείς κανέναν ρόλο.
Ζητούσες το “τώρα” και το “εδώ”.
Τελειώνει ο χρόνος.
Μετράς αντίστροφα κάθε νύχτα εδώ και καιρό και σε κάθε βήμα σου παραδίδεις άλλο ένα κομμάτι της ψυχής σου.
Μέχρι εκείνη την μία, την τελευταία.. την χωρίς επιστροφή.
Μέχρι εκείνη την μία που θα αποφασίσεις να κάνεις όλα τα “σωστά” που σου χρωστάς..
Μέχρι εκείνη την μία που θα πρέπει να αποδεχτείς την ήττα σου.. τόσος ήταν, τόσο μπόρεσε..
Κι εσύ.. Εσύ προορισμένη να μπορείς τα πάντα. Με μια παράξενη “κατάρα” να τα αντέχεις όλα.
Όλα, εκτός από ένα..
Να ξαναπιστέψεις!
Τελειώνει ο χρόνος σου λέω… μηδέν παρά μισό..
