Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου
Μην λες πως είσαι στεναχωρημένος για τη ζωή που διάλεξες να ζήσεις, βολεμένος είσαι.
Μην λες πως τίποτα δεν μπορεί να σε κάνει ευτυχισμένο μέσα σου.
Μην λες πως δεν μπορείς να φτιάξεις εκείνα που χάλασες.
Μην λες πως σε κρατάνε από τα χέρια, πως είσαι δεμένος, πως δεν αναπνέεις, πως σου κόβεται ο αέρας μέσα στο ίδιο σου το σώμα.
Βολεμένος είσαι, φοβισμένος είσαι και αν ακόμα μεγάλωσες δεν ξέρεις πώς να βγάλεις, πώς να δείξεις τι είναι εκείνο που σε κάνει ευτυχισμένο.
Η ευτυχία ξέρεις δεν μαθαίνεται, η ευτυχία βγαίνει από μέσα σου. Ή την έχεις ή όχι. Ή παλεύεις για εκείνα που αγαπάς ή σκύβεις το κεφάλι και προχωράς όπως σου έδειξαν για να ικανοποιήσεις τους υπολοίπους ή μήπως για να ικανοποιήσεις τον ίδιο σου τον εαυτό ενώ κρύβεσαι πίσω από ψεύτικα προφίλ και φόβους που δεν σε αφήνουν μια φορά στη ζωή σου να φωνάξεις και να βγεις μπροστά με τα δικά σου θέλω.
Δεν ξέρω, δεν ξέρω και ούτε θέλω να μάθω.
Ξέρεις γιατί;
Γιατί κουράστηκα φίλε μου να σε ακούω να μου τριβελίζεις τα αυτιά κάθε ημέρα που περνάει με την ίδια καραμέλα. Δεν μπορώ, δεν με αφήνουν δεν δεν δεν.
Τίποτα από όλα αυτά.
Μόνος σου βολεύεσαι και μένεις στις καταστάσεις εκείνες που δεν σε αφήνουν, λέμε τώρα, να ονειρευτείς, να πράξεις και να κάνεις όλα εκείνα που ποθείς.
Έλα παραδέξου το, έστω για μια φορά. Σ’ αρέσεις να γκρινιάζεις και να έχεις το άλλοθι για να μένεις κολλημένος εκεί όπου δεν σου “αρέσει”.
Έτσι γεννήθηκες και έτσι θα μείνεις, δεν είσαι δεμένος με αλυσίδες.
Στην πραγματικότητα αυτό σου αρέσει πιο πολύ απ’ όλα.
Ο βολεμένος δεν ζει απλά υπάρχει.
Αυτό να θυμάσαι και όταν το καταλάβεις τότε θα δεις τι πραγματικά σημαίνει ζω, αναπνέω.
Τότε θα πάρεις πίσω όλο τον χαμένο αέρα όλων τον χρόνων που έχασες.
Κοίτα μόνο να μην είναι αργά και η κάνουλα της μπουκάλας έχεις σκουριάσει και δεν ανοίγει πια και ο αέρας έχει μείνει μέσα περιμένοντας και περιμένοντας.
Μην λες άλλα, ένας δειλός είσαι, παραδέξου το.
