Γράφει η Αλεξία Βούλγαρη
Πρότυπο άντρα, προστάτης, αρχηγός, στήριγμα, οικογενειάρχης. Αυτό δεν υποτίθεται ότι χαρακτηρίζει έναν πατέρα; Αυτή την εικόνα θα περιγράφαμε όλοι αν μας το ζητούσαν, έχοντας τοποθετήσει το πρότυπο αυτό στα πιο ψηλά ιδανικά μας, τόσο ψηλά που πολλές φορές αρνούμαστε να κοιτάξουμε τις ρωγμές πίσω από τον καθρέπτη. Ρωγμές που αν τις ψηλαφίσεις και ανοίξουν θα αντικρίσεις μια φρίκη που προηγούμενό της δεν υπάρχει. Ο πατέρας βιαστής, ρατσιστής, ομοφοβικός, μοιχός, εγκληματίας, ναρκομανής, ο πατέρας που χτυπάει τα παιδιά του, που ξεχνάει τα παιδιά του, εκείνος που βρίζει, ξεσπάει ,πίνει, πληγώνει ανεπανόρθωτα.
Ο άντρας αυτός που παρά τις πράξεις του δεν χάνει την ιδιότητά του, αντίθετα, προστατεύεται και υποστηρίζεται από τον κόσμο που ορισμένες φορές άθελά του υποθάλπτει ένα ολόκληρο «κύκλωμα» πόνου. Όχι, αυτός δεν είναι πατέρας, δεν έχει το παραμικρό δικαίωμα να διεκδικεί αυτό τον τίτλο και πόσο μάλλον να τον απαιτεί. Ένας απλός άνδρας είναι, μάλλον όχι άνδρας, ένα απλό υποκείμενο δίχως δείγμα ανδρισμού, δίχως αξία και δικαίωμα να βρίσκεται στη ζωή αθώων πλασμάτων που ακόμη πλάθονται και είναι ακόμη ανήμπορα να σηκώσουν προστατευτικό τοίχος γύρω τους.
Αν ρωτήσεις λοιπόν εμένα θα σου πω ότι πατέρας δεν είναι αυτός που ονομάζουμε βιολογικός αλλά αυτός που στέκεται δίπλα στη γυναίκα του σαν βράχος και συμβάλει ενεργά στην ανατροφή των παιδιών. Αυτός που απαρνείται τα χόμπι του, αφήνει για λίγο τους φίλους του και κάθεται ένα ολόκληρο Σαββατοκύριακο βλέποντας κινούμενα σχέδια και φτιάχνοντας κάστρα.
Εκείνος ο άνδρας που θα διαβάσει παραμύθια και θα μείνει όλο το βράδυ ξύπνιος στο προσκεφάλι τους πολεμώντας κρυφά τα τέρατα στους εφιάλτες τους. Πατέρας θαρρώ είναι ο άνθρωπος που θα σε πάρει βόλτα και θα σου δείξει τον κόσμο απ’όλες τις πλευρές του και όταν φοβισμένος θα του ζητήσεις να σου εξηγήσει γιατί η μια πλευρά είναι τόσο σκοτεινή θα απαντήσει πως όσο μαύρο κι αν υπάρχει στη ζωή θα βρίσκεται πάντα δίπλα σου να φωτίζει το δρόμο.
Οι έννοιες ξεγνοιασιά, ξεκούραση, ηρεμία, χαλάρωση διαγράφονται από τη ζωή του προσωρινά αλλά πως αλλιώς θα μπορούσε να είναι ένας σύγχρονος Σουπερ Ήρωας; 365 μέρες φωτεινός παντογνώστης και ταπεινός εργάτης, ο λεγόμενος πατέρας θα χρειαστεί να αντιμετωπίσει όχι μόνο την γκρίνια των μικρών ζιζανίων αλλά και της γυναίκας του.
Μα όταν έρθει η στιγμή για το μεγάλο ερώτημα «πως αντέχεις;» θα πεί με ένα χαμόγελο γεμάτο κούραση και ικανοποίηση ακούγοντας απλά τη λέξη «Μπαμπάκα» όλα τα παραπάνω διαγράφονται με μιας. Μπορεί τα παιδιά που έχει στη ζωή του να μπήκαν ξαφνικά μέσω της γυναίκας που αγάπησε, μπορεί να υιοθετήθηκαν στην προσπάθεια να δημιουργηθεί μια οικογένεια, μπορεί να υπήρξε τυχερός και να είναι δικά του, μα όσα μπορεί και να στάθηκαν εμπόδιο εκείνος δεν ξέχασε ποτέ ποια είναι η προτεραιότητά του.
Στους άνδρες αυτούς που παρά τις αντίξοες συνθήκες κατάφεραν να σταθούν γερά στα πόδια τους και να αντιμετωπίσουν τις καταστάσεις, σε αυτούς και μόνο αξίζει η λέξη πατέρας.
